Przecież ojciec jako tako był dobrym człowiekiem. Nie wiem co zmieniło jego stosunek do mnie. Nie poddam się. Przecież zmieniam się i powinien mnie znowu pokochać. Chce mieć normalną rodzinę i być normalna. Chce mieć przyjaciół, rodzinę i co najważniejsze miłość życia. Kiedy wychodziłam mama wcisnęła mi pare banknotów do ręki. Nie chciałam ich przyjmować, ale oczywiście wzięłam bo przydadzą się. Wyszłam z domu jako całkiem nowa, inna Mia. W parku od razu rozpoznałam Ethana. Siedział na ławce jakiś przygnębiony. Miałam nadzieję, że moim nowym wyglądem i poglądem na świat zmienię jego minę na pełny uśmiech jak wetdy kiedy przychodził do szpitala. Podeszłam do niego z uśmiechem i powiedziałam:
-Cześć.-nie chciałam na razie nic mówić byłam ciekawa czy mnie pozna.
-Przepraszam jestem umówiony więc....
-To ja Mia. Wiem zmieniłam się nic nie musisz mówić.
-Mia?-spojrzał z szeroko otwartymi oczami.-To na serio ty?
-Tak Ethan to ja na serio ja. Wiesz od jutra idę do szkoły i szukam pracy. Na razie wstrzymam się z moją ucieczką, ale wiesz Olivia dziś nakłamała znowu rodzicom, że chciałam się zabić bo jestem rzekomo w ciąży uwierzysz w to?
-Mia, spokojnie. Rozumiem cię i bardzo mi przykro. Fajnie, że idziesz do szkoły i będziesz się uczyć bardzo się cieszę. Muszę ci coś powiedzieć. Nie umiem już wytrzymać.-powiedział.- pamiętasz kiedy mówiłaś, że jak to możliwe, że tak krótko się znamy, a jednak tak dobrze i wtedy kiedy mówiłem, że twoje oczy są piękne, i wtedy kiedy zastanawiałaś się po czym poznałem, że dziś do mnie dzwoniłaś?
-Tak pamiętasz, ale co się dzieję?-spytałam zaciekawiona.
-Ja..bo ja mam w sobie coś dziwnego. Niedawno to odkryłem z tobą. Czasami nie umiem sobie z tym radzić i tak jest teraz. To jest pewnien dar. Spoglądając w twoje oczy widzę wszystko co chcę widzieć, a teraz słyszę w umyślę to co chce myśleć. Wiem możesz mi nie wierzyć, ale ja też długo nie umiałem sobie tego racjonalnie wyjaśnić do momentu kiedy moja mama mi powiedziała, że też widzi, słyszy co co chce i co jest prawdą. Mam to od urodzenia tak jest teraz z Tobą. Kiedy się w kimś zakochuje dar powiększa się co do tej osoby.-byłam w szoku. Nie byłam w stanie wydusić z siebie ani jednego słowa. Wiedziałam, że Ethan jest inny, ale żeby to był jakiś dar? Jakieś zjawisko nadprzyrodzone? Nie sądziłam, że mi zwykłej, dziwnej, buntowniczej dziewczynie przytrafią się takie rzeczy. Nie mogłam się nie odezwać bo od razu pomyślałbym, że mu nie wierzę, a ja mu wierzę.
-Ethan. Wierzę ci. Zawsze wiedziałam, że jesteś inny i teraz to się wszystko wyjaśniło. Przynajmniej wiesz co czuję i nie muszę tego mówić na głos prawda?
Nic nie powiedział więcej. Chwycił moją twarz i pocałował. Wiedział czego chce, a ja choć nie widziałam nic w jego oczach po za miłością też wiedziałam, że chce tego samego co ja czyli bycia ze mną. Kiedy mnie przytulał poczułam wreszcie, że mam dla kogo żyć, że mam kogoś kogo kocham całym swoim sercem i, że mam dla kogo się zmieniać. Dla mojej miłości.
-Zakochałem się Mia. Jesteś cudowną dziewczyną, niezwykłą, z szalonymi i nie przemyślanymi decyzjami. Kocham Cię Mia.
-A ja Ciebie Ethanie.
Po krótkiej, cudownej chwili Ethan złapał mnie za ręke i ruszyliśmy wzdłuż alejki już jako para. Weszliśmy do ulubionej knajpki Ethana. Zamówiliśmy dobre jedzonko i rozmawialiśmy bez końca. Książki, muzyka, rodzina, szkoła, podróże moglibyśmy nie przestawać rozmawiać. Czułam, że wreszcie moje życie zaczyna się układać. Mogę być dobrą córką, uczennicą, dziewczyną. Ethan odwiózł mnie do domu pare minut po 20. Pożegnał się ze mną i obiecał, że od razu po lekcjach zadzwoni do mnie czy wszystko w porządku. Cieszyłam się, że mam go. To wspaniały człowiek. Chciałam mu pomóc utrzymać rodzinę, chciałam też poznać jego rodziców. Napewno to tak wspaniali ludzie jak on sam. Jeszcze jutro poszukam jakiejś dorywczej pracy. Może nie zarobię dużo, ale napewno każda pomoc im się przyda. Kiedy weszłam do domu mama od razu wyskoczyła z kuchni patrząc na mnie ze zdumieniem. Zachowanie jej choć trochę przypominało matczyne zachowanie. Postanowiłam z nią porozmawiać. To fakt nienawidziłam ją, ale też kochałam. Przecież dalej była moją mamą i to nie jej wina co się stało. To znaczy trochę jej, ale nie teraz czas na takie myślenie.
-Mia miałaś być o 20. -powiedziała.
-Powiedziałam około 20 mamo.
-No dobrze, dobrze ważne, że jesteś. Chcesz kolację? Zrobiłam lazanie.
-Nie dzięki jadłam na mieście. Mamo, możemy porozmawiać?-spytałam.
Mama przytaknęła, a ja wzrokiem zaprosiłam ją do siebie do pokoju. Nigdy tego nie robiłam. Nie zapraszałam nikogo do pokoju. Zawsze wszyscy sami się wpraszali, ale teraz było inaczej. Mama usiadła na łóżku, a ja tuż obok niej. Dziwne. Nigdy nie byłam tak blisko niej od jakiś 5 lat. Byłam szczęśliwa dzisiejszym dniem więc chciałam jej to wszystko powiedzieć. Pomijając wszystko związane z Olivią. Nie wiedziałam od czego zacząć. Czy powiedzieć jej, że brakowało mi jej przez tyle lat? Nie wiem. Powiem to co mi ślina na język przyniesie.
