R.7

Obudziłam się znów na łóżku szpitalnym. Musiałam zemdleć. Obok mnie znów leżała Mary coś mówiła moim rodzicom. Nie mogłam uwierzyć, że Olivia była w stanie powiedzieć takie coś! Ona nie ma wstydu jest okropna. Nienawidzę jej. Nigdy jej nie wybaczę. Gdy tylko wyjdę ze szpitala miałam się zmieniać, ale nie dam rady mieszkać z nią pod jednym dachem. Mama zobaczyła, że już odzyskałam przytomność i zawołała lekarza. Po chwili przyszła doktor Victoria zaczęła mnie badać podała leki i dodała.
-Nie denerwuj się Mia. Nie możesz. Zaraz przyniose sprzęt do badania ginekologicznego.powiedziała, a ja myślałam, że znów wybuchnę. Krzyknęłam tylko:
-Nie jestem w żadnej ciąży! Niech mnie pani doktor przepada i tak nic nie wyjdzie, a kłamstwo Olivi wyjdzie na jaw!
Doktor nic nie powiedziała poszła po sprzęt, ale mama od razu odskoczyła z krzesła i podbiegła do mnie.
-Nie nazywaj swojej siostry kłamcą. Czemu miałaby nas oszukać? To wstrętne co mówisz Mia.-powiedziała, a jej słowa bardzo mnie zabolały. Jak mogła takie coś powiedzieć mi.
-Jak możesz?! Może nie jestem idealna, ale to nie dlatego, że taka nie chcę być, ale wy nie dajecie mi szansy. Zawsze dla was liczyła się tylko Olivia bo chodzi z tobą na zakupy bo ogląda mecze z tatą, który nie wiem czy jest moim tatą. Nienawidzicie mnie bo jestem zerem, a teraz kiedy ona mówi wam jakieś fałszywe słowa na mnie i tak jej wierzycie. Ona zrobiła ze mnie…ja nie mam 20 lat więc uważam, że dziecko w tym wieku jest niedorzeczne. Nie jestem aż taka głupia. Nienawidzę was i jej! Idź stąd bo i tak jak zobaczysz, że nie jestem w ciąży powiesz, że Olivka musiała się pomylić! Idź już!
Nie wyszła została nic nie mówiąc. Zaniemówiła. Tata o ile mogę go nazwać tatą stał nad mamą uspokajając ją. On mnie nie kocha po prostu bo nie ma innego wytłumaczenia na to jak się ze mną obchodzi. Jestem dla niego nikim. Doktor zaczęła badanie, a ja wiedziałam, że nic nie wykryją. Tak było. Po jakiejś godzinie dwóch doktor Victoria dała mi wypis i pożegnała się ze mną. Wróciłam do domu z rodzicami. Niestety. Mój pokój był taki sam jak przed wczoraj. Nie chciałam z nikim rozmawiać. Teraz jedynie co chciałam to zacząć planować wszystko pokolei. Ustabilizować swoje życie, zmienić się dla Ethana i być lepszym człowiekiem może znajdę jakąś pracę dorywczą, a kiedy zarobię wyprowadzę się. Otworzyłam swojego starego laptopa ledwo chodził, ale nie miałam wyjścia to jedyny środek komunikacji między ludzkiej jaki posiadałam. Telefon zepsułam jakiś miesiąć temu więc trzeba na niego zarobić bo rodziców nie chcę prosić. Wyszukałam kilka szkół w okolicy, ale tylko jedna mi się spodobała. Zaraz zaczęłam pisać podanie i wysłałam. Podeszłam do swojego okna i wyjrzałam za nie. Tęskniłam za swoim oknem. Znowu były dzieciaki. Bawiły się, skakały, biegały. Radosne dzieci które jeszcze nie wiedzą co to życie. Tak im zazdroszczę. Otworzyłam jedną z moich ulubionych książek i zatraciłam się w niej. Kiedy tak czytałam ktoś zapukał do drzwi. Nie czekał raczej na moją odpowiedź i weszła mama. Wyglądała tak jak w szpitalu smutna, przygnębiona, zapłakana. Powoli zamknęła drzwi i usiadła na łóżku. Popatrzała się na mnie i powiedziała.
-Opowiesz mi wszystko? Tata powiedział, że mam do ciebie nie przychodzić, że zasłużyłaś sobie na takie traktowanie oczerniłaś swoją siostrę, ale ja chce poznać prawdę Mia. Nie jesteś taka prawda?-spytała po cichu.
-Mamo nie chce o tym rozmawiać. Nie zrozumiesz mnie nigdy. Kochacie Olivie bardziej, a teraz ja chce się usamodzielnić. Nauczę się życia, ale bez was. On nie jest moim ojcem. Ojcowie nie mówią takich rzeczy mamo.
Mama zaczęła znowu płakać. Wiem że ją ranię, ale tak musi być. Nie mogę sobie pozwolić na takie traktowanie. Za chwilę usłyszałam dźwięk wydany z komputera. To była odpowiedź na podanie które napisałam jakąś godzinę temu. Była pozytywnie rozpatrzona! Dostałam się do szkoły. Od jutro znowu będę chodzićdo szkoły, uczyć się. Zaczynam nowy rozdział w moim życiu. Lepszy. Miłość bardzo zmienia człowieka. Nawet taką buntowniczkę jak ja potrafi zmieniać o 180 stopni. Poszłam na dół. Musiałam tam zejść i chociaż raz w życiu poprosić o coś ojca.
-Pożyczysz mi swój telefon? Potrzebuję zadzwonić do szkoły.
-Słucham? Do szkoły! Nie rozśmieszaj mnie dziewczyno. Pewnie chcesz zadzwonić do tych koleżanek kryminalistek. -powiedział.
-Przestań Lorenzo. Daj jej ten telefon i się nie odzywaj do niej!
Mama dała mi swój telefon i kazała mi go zatrzymać. Nie zaprzeczałam bo akurat telefon był mi potrzebny, a ona kupi sobie za chwilę lepszy, nowszy. Poszłam na górę. Nie miałam zamiaru płakać bo On mi powiedział przykre słowa. Przecież zmieniam się i nie mogę płakać muszę być twarda. Wierzę, że sobie poradzę albo jeśli nie to posunę się do czegoś strasznego, ale to będzie opcja B. Wykręciłam numer Ethana. Po chwili usłyszałam spokojny, przyjemny lecz damski głos.
-Tak słucham?-powiedziała dziewczyna, kobieta nie wiem kto to mógł być.
-Ethan?-spytałam głupio wiedząc, że to nie on, ale nie wiedziałam co powiedzieć.
-Ethan jest zajęty, ale dobrze dam ci go.-po paru sekundach odezwał się już męski tak samo przyjemny głos jak tajemniczej kobiety.
-Mia? Co się stało?-spytał choć zastanawiało mnie skąd wie, że to akurat ja, ale nie drążyłam tematu.
-Możemy się spotkać mam ciekawe wieści. Wyszłam już ze szpitala.
-W parku za 15 minut. Dozobaczenia.-był jakiś zdenerwowany i chyba nie miał ochoty wcale na spotkanie. Otworzyłam swoją szafę. Nie było w niej za dużo jakiś ładnych ciuchów. Tylko stare jeansy, koszulki, trampki żadnych sukienek, spódniczek. W sumie nigdy w tym nie chodzę, ale chce się podobać Ethanowi. Przecież nie może się pokazać z taką prostaczką bez stylu, a on przystojny, ładnie ubrany, zadbany, a ja? Ludzie patrząc na mnie od razu myślą sobie, że miesz z jakimiś ćpunami, brudasami w jakiejś melinie. W tym momencie zrobię wszystko byleby ludzie tak o mnie nie myśleli. Zazwyczaj nie byłam osobą, która nie przejmowała się opinią innych ludzi. Miałam to po prostu gdzieś, ale teraz gdy mam wyjść gdzieś z chłopakiem nie pozwolę żeby się za mnie wstydził bo ktoś mu powie, że zadaje się z wieśniaczką. Posunęłam się więc do czegoś czego bym nie zrobiła jeszcze rok temu. Poszłam do mamy i poprosiłam ją o pożyczenie czegoś ładnego. Mama i tata popatrzeli się na mnie, a Olivia siedząca w kuchni zaniemówiła. Pierwszy raz ojciec lekko się uśmiechnął, ale nie do mnie tylko do mamy. Za chwilę wstała pociągnęła mnie do garderoby do której zazwyczaj nie wchodziłam. Nie miałam po co. Uśmiechnięta od ucha do ucha zaczęła wybierać jakieś ciuchy.
-Wychodzisz gdzieś, że potrzebujesz ładnych ciuchów?-spytała.
-Jutro pójdziesz ze mną na zakupy? Jeszcze nie mam pieniędzy żeby chodzić sama i kupować sobie, a ja jestem twoim dzieckiem i nie jestem pełnoletnia więc musisz mnie utrzymywać. Nie chce prosić, ale muszę.-powiedziałam sucho.
-Kochanie! Tak się cieszę. Wreszcie traktujesz mnie jak mame, a nie jak wroga. Oczywiście pójdziemy jutro i wybierzesz sobie co chcesz. Nie musisz pracować Mia jesteś jeszcze młoda. Poszukam ci jakiejś szkoły co ty na to?-spytała.
-Już nie udawaj, że się tak cieszysz. Sama wszystko załatwię. Dziękuję za ciuchy jeszcze dziś ci je zwrócę. Wrócę około 20.
-Nie oddawaj mi są twoje. Dobrze jak będziesz chciała podjadę po ciebie.
-Pa.-powiedziałam i odeszłam. Nie chciałam wdawać się w dyskusję. Ubrałam ciuchy, które dała mi mama. Nie powiem, że były brzydkie bo były bardzo ładne. Lawendowa sukienka, zwiewna do kolan i sweterek kremowy z długim rękawem. Buty wzięłam swoje. Miałam jeszcze jedną parę sandał. Włosy upięłam jak nigdy, ponieważ zawsze zostawiam je wolne. Niech wiatr i pogoda robi z nimi co chce. Lecz teraz musiałam się postarać. Zeszłam na dół kiedy tata akurat miał wychodzić. Spojrzał na mnie od góry do dołu głupio się uśmiechnął i wydukał kilka słów.
-Ukrywasz swoją twarz pod makijażem, sukienką i butami, w których jesteś pierwszy raz w życiu. Jesteś żałosna Mia.-powiedział.
Te słowa zabolały mnie, ale i ucieszyły. Ojciec zaczął się do mnie odzywać. To fakt co się odezwał była to krytyka, ale jednak coś mówił, a co najważniejsze powiedział do mnie Mia. Nie słyszałam od Niego mojego imienia chyba od kilku miesięcy….

Ciąg dalszy nastąpi 

R.6

Koło mnie Mary była już dobrze wybudzona. Ciekawiło mnie czy słyszała tą rozmowę. Nie chciałam zwlekać od razu spytałam.
-Mary? Słyszałaś wszystko?-spytałam.
-Tak. Wiem, że to nie był mały wypadek prawda?
-Nie. Ja próbowałam się zabić przez moją siostrę, a ona powiedziała rodzicom, że miałam mały wypadek. Ona jest okropna. Nienawidzę jej. Nie wiem czy potrafisz mnie zrozumieć Mary, ale ja już nie wiem co mam sama ze sobą zrobić.
-Mia najpierw to musisz powiedzieć prawdę rodzicom. Nieważne czy ci uwierzą czy nie ważne że to ty powiedziałaś tą prawdę, a nie twoja siostra kolejne kłamstwa. Muszę iść na badania, a Ty Mia przemyśl to.
Kiedy wyszła zaczęłam myśleć tak jak powiedziała to Mary. Czy naprawdę powinnam powiedzieć im? Czy oni mi uwierzą czy dalej Olivia będzie idealną córeczką rodziców? Te pytania stały się moją nową udręką. Nie mogę dłużej czekać. Mary umiera to widać po niej. Jej ciało jest już słabe, schudła chyba z 10kg, a na twarzy oczy zapadnięte. Choroba daje znaki. Ethan pracuje, uczy się pomaga rodzinie, która go kocha i wspiera w tym wszystkim. Kocha mnie, a ja kocham go od wtedy kiedy zobaczyłam go pierwszy raz na przystanku, a to w jaki sposób się poznaliśmy to już nie ma znaczenia. Olivia jest idealna rodzice myślą, że to taka ambitna, kochana córka, siostra, a taka nie jest. Mieszkając z nią poznałam jej dwa oblicza. Jest cudowna, miła, kochana, ale jest też wredna, okrutna i mówi to co jej ślina na język przyniesie, a dopiero potem myśli co zrobiła. Tak było w moim przypadku, a co jest ze mną? Ja leże w szpitalu po próbie samobójczej bo przejęłam się słowami mojej siostry. Nie uczę się i buntuje. Nie dziwie się gdyby wszyscy mnie zostawili. Przecież jestem w tym momencie nikim. Każdy człowiek, który chciał się zabić jest poniżany i raczej traktowany gorzej. Wrócę do domu i właśnie tak będzie. Kiedy tak sobie leże i myślę o problemach zapominam o tym czy jeszcze mam marzenia? No tak za nim odezwałam się do Ethana, zanim trafiłam do szpitala jeszcze wczoraj rano miałam marzenia. Chciałam zostać światową fotografką. Fotografując odzwierciedlam swoje uczucia to tak jak śpiewanie, a śpiewać też śpiewam. Nikomu nigdy nie pokazywałam ani zdjęć ani własnych utworów których nikomu nigdy nie zaśpiewałam. To jest tylko moje i nikt nie ma do tego dostępu lecz te marzenia zostały ze mną aż do teraz czyli one dalej są moimi marzeniami. Mam mętlik w głowie. Chcę wyjść ze szpitala i chcę się zmienić dla Ethana. Tylko dla niego bo przecież nikt by nie chciał takiej dziewczyny. Ktoś zapukał do drzwi i nie raczył czekać aż powiem proszę. To był Ethan. Uśmiechnął się i przywitał się. Jego uśmiech nie schodził mu z twarzy. Nie wiem czemu było mu do śmiechu bo ja właśnie przeżywam kryzys i nie chcę to znaczy..nie potrafię się uśmiechać, ale gdy tak patrzy na mnie błagalnym wzrokiem czuję jak moje usta układają się w lekki uśmiech.
-Dzień Dobry Mia.-powiedział całując mnie w czoło. -Jak się czujesz? Przyniosłem ci parę smakołyków, owoce, jakieś ciastka, a i jeszcze ugotowałem ciepłą zupę ziemniaczki, mięso powinna ci zasmakować. Rodzice nie narzekają na moją kuchnię więc Tobie też powinna zasmakować.-uśmiechnął się.
-Dziękuje Ethan. Napewno jest bardzo pyszne. Jeszcze dziś powinnam wyjść. Nie idziesz dziś do pracy?-spytałam omijając pytanie o samopoczucie bo nie chcę zamartwiać go swoimi myślami.
-Idę, ale wieczorem. Zamieniłem się z koleżanką była tak dobra, że wzięła moją zmianę, a ja jej. Wiesz pracowanie w kawiarni nie jest aż takie złe jak mi się wydawało. Przy okazji można się dużo nauczyć. Wiesz na korytarzu widziałem twoich rodziców byli w fatalnym stanie. Może powinnaś z nimi porozmawiać? Nie powinienem pytać powinnaś tak zrobić, a ja muszę iść załatwić parę spraw.
Nic nie zdążyłam powiedzieć bo wyszedł z sali. Ja też postanowiłam wstać z tego łóżka wyjść przjeść się i porozmawiać z rodzicami. Zobaczyłam w pierwszej kolejności mamę. Siedziała na krześle i płakała. Tata stał nad nią, a kiedy mnie zobaczył szturchnął mamę i od razu podbiegła do mnie przytulając mnie. Nie wiedziałam o co chodzi, ale zaraz pewnie wszystko się wyjaśni.
-Córeczko poradzimy sobie nie martw się. Olivia powiedziała nam prawdę. Byliśmy zaskoczeni i zdenerwowani, ale stało się i nic już nie zrobimy, ale pomożemy ci jak tylko będziemy umieć Mia.
Nie wiem o co im chodzi. Z czym mam sobie radzić. Co powiedziała im Olivia?! Bo napewno nie prawdę. Przecież nie wygadałaby takiej prawdy, przecież mama nie mówiłaby takich dziwnych słów, które powiedziała.
-Co? Nie rozumiem o co wam chodzi. Co powiedziała Olivia?
-No Mia..nie udawaj już. Jesteś w ciąży.-kiedy mama wypowiedziała te słowa myślałam, że zaraz zemdleje.

Ciąg dalszy nastąpi…:)

R.5

Dziewczyna poznana w metrze. No tak miałam się z nią spotkać! Co ona tu robi?! Moja pani doktor przyszła do mnie wzięła krzesło i usiadła tuż pod moim łóżkiem.
-Wykryli u niej nowotwór. Nie rzucaj w nią poduszkami lepiej.-uśmiechnęła się lekko doktor Victoria.
-Znam ją! Poznałam ją w metrze. To moja koleżanka przynajmniej mogę ją tak nazwać. Jak to możliwe?!-zaczęłam wypytywać.
-Miała już go od dawna lecz dopiero teraz udało nam się go wykryć. Przykro mi, że tak się stało z twoją koleżanką. Pamiętaj, że żyje się po to by umierać. Taka kolej losu tylko, że niektórych spotyka to trochę wcześniej. Widocznie Bóg tak chce.-wstała i chciała wychodzić gdy krzyknęłam.
-Widocznie Bóg wybiera sobie nie odpowiednich!
-Nic się nie dzieję bez przyczyny Mia. Pamiętaj o tym. Dobranoc.
Nic nie chciałam mówić. Może doktor miała rację. Nic nie dzieję się bez przyczyny. Spotkanie Ethana. Nie, nie teraz nie myślę o nim. Teraz co z Mary, czy ona umrze? Czemu Bóg wybrał sobie właśnie ją? Przecież widać, że to wspaniała dziewczyna, a nie żadna ćpunka. Chciałam porozmawiać z nią.
-Mary?-szeptnęłam.
-Skąd znasz moje imię?-spojrzała na mnie, a po chwili dodała.-A tak w metrze. Już poznaję, co ty tu robisz?
-Próbowałam…no miałam wypadek. Jak to możliwe masz raka?!
-Mia. Ja się pogodziłam, nie będę płakać trzeba być twardym. Przepraszam jestem taka zmęczona porozmawiamy jutro dobrze? Dobranoc.
Zamknęła oczy więc chyba faktycznie wymęczył ją ten dzień. Jak to jest być chorym i wiedzieć, że się umrze? Nie mam ochoty na rozmyślanie też jestem zmęczona, pójdę spać. Obudziły mnie niestety nad ranem jakieś głosy. Lekarze stali nad łóżkiem Mary i rozmawiali o lekach i o tym czy ma szanse na przeżycie.
-Ile jej dajesz?-spytał jeden z lekarzy.
-Jak możesz wyliczać tej dziewczynie czas?! Przestań nawet tak mówić my jesteśmy by wydłużyć jej czas, a nie go wyliczać. Radzę się uspokoić doktorze Valery.-odpowiedziała na to doktor Victoria.
Byłam w szoku. Jak można komuś wyliczać czas?! Przecież ona nie umrze! Będzie żyć. Po chwili podeszli do mnie i jeden z lekarzy był to doktor Valery z tego co usłyszałam.
-Wygląda słabo musimy jej zrobić wstępne badania i ocenimy czy oprócz naruszenia żyły..nawet nie wiem co uszkodziła czy nie wywołała jakiegoś zakażenia. Wszystko trzeba sprawdzić, mam tylko nadzieję, że to nie..-wtem przerwała mu doktor Victoria i wyprowadziła z sali. O co chodzi? Jakie badania? Po co to wszystko? Nie wytrzymam tego dłużej będę musiała się wydostać ze szpitala, ale nie mogę zostawić Mary muszę być przy niej. Czy ona ma w ogóle jakąś rodzinę? Tyle pytań do niej miałam, ale ona spała i nie mogłam jej obudzić bo chciałam z nią porozmawiać. Po godzinie 10 kiedy były już możliwe odwiedziny przyszedł Ethan. Uśmiechnięty podał mi siatkę pełną owoców, warzyw i jakieś soki. Po co to? Przecież dają mi tu jedzenie no i mam przecież cudowną, ukochaną siostrzyczkę przez którą tu jestem więc niech przynosi mi to. Kiedy już ułożył w pułeczce jedzenie wziął krzesło i usiadł przy mnie. Cieszyłam się, że tu jest, ale nie wiem co ja miałam mu powiedzieć? Przerwał tą ciszę.
-Jadłaś już dziś coś?-spytał.
-O co chodzi z tym jedzeniem? Przecież dają mi tu. Spokojnie nie musiałeś tak z rana przychodzić. Dobrze sobie radzę. Mam tu koleżankę obok która jeszcze śpi, ale gdy się obudzi napewno ze mną będzie rozmawiać więc bez obaw Ethan.-odpowiedziałam spokojnie choć mój dzień nie był zbyt spokojny. Rodzice wracają, ale Olivia powiedziała im, że miałam wypadek, a gdy ja im powiem, że to przez moją własną siostrę oni mi nigdy nie uwierzą. Dla nich Olivia jest córką idealną, uczy się dobrze i wygląda jeszcze lepiej niż się uczy. Chodzi z mamą do tych sklepów, kosmetyczek, a z tatą chodzi na różne wykłady na kręgle oglądają razem mecze. To taka idealna córeczka, a ja? Buntowniczka raz chodzi do szkoły raz nie, a czemu? Nie, nie chodzi o to, że nie chce się uczyć tylko chodzi tu głównie o ludzi którzy są w tej całej klasie. Nie rozumieją innych nie można z nimi porozmawiać nic nie można z nimi robić. Nie chodzę z mamą na zakupy ani takie rzeczy bo tego nie lubię. Ja nie potrzebuję wyglądać jak gwiazda prosto z Los Angeles. Z tatą chętnie bym spędzała czas, ale on poświęca się bardziej Olivi bo wie, że ona na to zasłużyła, a ja nie bo nie zrobiłam nic dobrego dla siebie ani rodziców więc muszę zrozumieć to, a oni dają mi tyle tych dobrych lekcji, że mam dość. Kiedy tak sobie myślałam Ethan się wreszcie odezwał.
-Halo Mia?-nawet nie słyszałam, że wcześniej coś mówił. Nie chciałam do tego wracać, a to co potem powiedziałam nie wiem co o tym myśleć.
-Ethan uciekniesz ze mną? Nie wytrzymam tu z tymi ludźmi. Chcę się wynieść, uciec. Powiedz mi uciekniesz?-spytałam.
-Mia. Co ty wygadujesz? Chyba się jeszcze nie wyspałaś. Uspokój się będzie wszystko dobrze. Przyjdę potem. Twoi rodzice już czekają więc się zbieram. Całuski.
Wyszedł. Zostawił mnie samą z tymi myślami, a ja nie chciałam być teraz sama kiedy wrócili rodzice kiedy będą te wszystkie awantury. Postanowiłam, że nie powiem rodzicom co się stało, a za niedługo ucieknę stąd, nie wiem czy sama czy z Ethanem, ale zrobię to napewno. Rodzice weszli do sali. Byli dalej tacy sami nie zmienili się w pierwszej kolejności mama rzuciła się na mnie i przytuliła mnie. Brakowało mi tej jej miłości. Mogłabym częściej mieć takie wypadki. Tata stanął na przeciwko łóżka. Widać było, że się cieszy, że żyję, ale nie pokazywał tego próbował trzymać dystans. Mama puściła mnie usiadła po czym przy mnie i zaczęła mówić jak tęskniła i takie tam.
-Córeczko opowiedz nam co się stało? Olivia mówiła, że miałaś mały wypadek coś mówiła o rowerze.-powiedziała mama. No tak kolejne kłamstwo Olivi. Rower. Jakie to żałosne.
-Nic mamo się nie stało nic wcale. Tak oczywiście rower i może powiedziała, że leciałam balonem kiedy nagle spadłam do rzeki i też nazwała to małym wypadkiem? No właśnie. Dajcie mi wszyscy spokój. Nie chce tych waszych pytań. Nic wam nie powiem. Żegnam.-pokazałam drzwi i zamknęłam oczy. Chciało mi się płakać. Moja siostra nawet kiedy popełniła błąd nie potrafi się przyznać do tego. Prawie odzyskałam mamę, a już ją straciłam. Tata był taki jak wcześniej czyli dystans, a Ethana nie było…..

Ciąg dalszy nastąpi…:)

R.4

Obudziłam się i zobaczyłam jasny pokój. Od razu zrozumiałam, że to szpital. Czyli odratowali mnie. Lekko otworzyłam oczy i ujrzałam, że na krześle siedzi Ethan, a na drugim Olivia. Rozmawiali o czymś starałam się usłyszeć o czym.
-Spokojnie będzie dobrze nie chciałaś tego.-mówił Ethan.
-Ja naprawdę nie sądziłam, że ona weźmie to do siebie.
Oni się znają? O nie teraz to już nie chce tego pamiętać ani znać Olivi. Ona zna mojego Ethana! To znaczy no nie mojego, ale no tak podoba mi się jest taki cudowny. Te oczy, głos po prostu On. Gdy tylko zobaczyli, że zaczynam siadać oni wstali, a ja się wydarłam.
-Co ty sobie myślisz?! Wyjdź! Nie chce cie widzieć. Najpierw mówisz mi takie rzeczy, a teraz przychodzisz i podrywasz Ethana?! Wyjdź!-krzyczałam. Ethan podszedł do mnie i mocno przytulił. Szepnął mi do ucha.
-Nie podrywa mnie jestem tu tylko dla Ciebie.-to mnie poruszyło. Te słowa były piękne. Chciałam żeby mnie pocałował. Nic tak bardzo nie chciałam. Choć znaliśmy się zaledwie jeden dzień wydawałoby się, że znamy się przynajmniej parę lat. Przez codzienne widywanie się w okna po prostu się pokochaliśmy. I stało się. Poczułam musnięcie moich ust. Tak pocałował mnie, a ja odwzajemniłam. Olivia stała w drzwiach zatykając usta rękoma. Kiedy było po wszystkim wyszła, a my zostaliśmy sami. Uśmiechnął się i dotykając mojej dłoni powiedział.
-Obiecaj, że nie zrobisz już mi tego!-powiedział.
-Obiecuję na swoje życie.-powiedziałam.
-Czekałem na Ciebie tak długo, że poczekam aż teraz będziesz gotowa i moja.
-Będę twoja zawsze. Powiedz mi czemu tak dobrze się znamy wprawdzie się nie znając?-spytałam.
-Bo widzę w twoich oczach wszystko co chciałbym wiedzieć, a teraz odpocznij pójdę po herbatę i porozmawiam z twoją siostrą. Ona źle zrobiła, ale nie chciała. Odpocznij i pomyśl.
-Jasne.-odpowiedziałam. Leżałam i dumałam. Nie chciałam z nią rozmawiać. Niby ja też zawiniłam, ale czułam, że to ona, że przez nią to wszystko. Nie zdążyłam nawet chwili odpocząć kiedy przyszła Olivia cała zapłakana. Nie chciałam na nią patrzeć, nie mogłam. Usiadła przy mnie spuściła na chwilę głowę, a potem zapłakanym głosem powiedziała.
-Nigdy nie chciałam żeby stało się tak jak się stało. To wszystko co powiedziałam było pod wpływem emocji. Wiem, że zwykłe przepraszam nie zmienią twojego stosunku do mnie, ale chce byś wiedziała, że nigdy bym tych słów nie powiedziała, ale to były emocje…przepraszam Mia. Nie przyszłam podrywać Ethana. To brat mojego bliskiego przyjaciela i stąd go znam. Przepraszam Mia. Bardzo cię kocham i mam nadzieję, że mi kiedyś wybaczysz nawet jeśli miałoby to trwać miesiące,lata ważne żebyś kiedyś to zrobiła. Dam ci już spokój, zadzwoniłam do rodziców mówiąc, że miałaś mały wypadek, ale nic ci nie jest. Nie chciałam ich martwić. Lepiej żeby ich podróż była bezpieczna i spokojna. Jutro mają samolot więc będą przyjdę z rana przynieść ci coś. Dobranoc Mia.
Kiedy wyszła z sali miałam ochotę krzyczeć, wrzeszczeć dlatego wziełam poduszkę i rzuciłam nią w stronę stolika tak żeby szklanka, która tam stała spadła i się stłukła. Udało się, a mi lepiej. Jak ona mogła skłamać rodziców, że miałam mały wypadek?! Uchroniła tylko siebie. Zresztą ona zawsze była najważniejsza dla rodziców więc nawet jakbym powiedziała prawdę oni mi nigdy nie uwierzą, że to Olivia doprowadziła mnie do takiego stanu, że postanowiłam ze sobą skończyć. Nie mam sił na to wszystko. Przyszła pielęgniarka, a gdy zobaczyła bałagan jaki zrobiłam wyszła z sali. Za chwilę wróciła ta sama pielęgniarka wraz z moją lekarką prowadzącą. Doktor uśmiechnęła się do swojej koleżanki ona opuściła pokój, a doktor Victoria zaczęła sprzątać moje wyrządzone szkody. Najpierw było mi wszystko jedno, ale po chwili poczułam się głupio, że lekarz sprząta bałagan, który nie powinien się zdarzyć. Chciałam ją przeprosić, ale nie mogłam wymówić tego słowa. Ja po prostu musiałam jakoś odreagować moje nerwy i rzuciłam tą poduszką, zawsze tak robię i wtedy mi lżej. Kiedy doktor skończyła zbierać odłamki szkła, podniosła poduszkę podała mi i z uśmiechem dodała.
-Nic się nie stało. Każdy odreagowuje inaczej. Ja gdy się denerwuję mam taką specjalną piłeczkę i wtedy ją naciskam i mi lżej przynieść ci taką?
-Gdyby pani mogła? Nie chciałabym rozwalić kolejnej szklanki.
Po chwili doktor przyniosła mi czerwoną małą piłeczke. Podała mi i powiedziała, że za chwilę przyniesie mi kolację, a potem dostanę leki. Leżałam i wsłuchiwałam się w spokojną, relaksującą muzykę. Pomyślałam, że robią to dlatego żebym nie wpadała w kolejne ataki nerwów. Mieli rację ta muzyka mnie uspokaja. W sali był mały telewizor chciałam go uruchomić więc zadzwoniłam czerwonym przyciskiem. Za chwilę do sali weszła pielęgniarka, która wcześniej poszła po lekarza. Poprosiłam ją grzecznie o włączenie telewizora. Pielęgniarka uśmiechnęła się włączyła telewizor, podała mi pilota i wyszła z sali bez słowa. Od razu włączyłam program który nadawał mecz siatkówki. Uwielbiałam ten sport. Zarówno grać jak i oglądać i przyznam, że nie granie nie szło mi źle. Marzyłam żeby kiedyś pograć z zawodowcami i żeby nauczyli mnie niektórych rzeczy. Nasz kraj wygrał i to była jedna dobra wiadomość w tym dniu. Wieczorem po kolacji i lekach do sali przyprowadzili młodą dziewczynę. Zajęła łóżko obok mojego. Rozpoznałam tą nieziemską piękność. To Mary.

Ciąg dalszy nastąpi…:)

http://ask.fm/vititif

R.3

Tęsknie za nią. Ona mnie rozumiała. Wiedziała o mnie wszystko, zawsze mi pomagała i raczej nie współczuła bo wiedziała, że tego nienawidzę. Z nią było wszystko inaczej, a teraz nie mam nikogo. Wiadomo siostra będzie chciała mi pomóc, ale to nigdy nie wyjdzie, a ten chłopak. Może rozumiemy się, ale jesteśmy z dwóch innych światów i czy moglibyśmy być przyjaciółmi? Nie sądze, ale kto wie. Kiedy tak siedzę i myślę ktoś szarpnął mnie za bluzkę. Już myślałam, że ktoś chce mnie okraść i się odwracam z wzrokiem jakbym chciała zabić, ale to była tylko Olivia. Patrzała na mnie i nie wiem co sobie myślała, że ją przeprosze? Nigdy w życiu. Odezwała się i to co powiedziała zaskoczyło mnie.
-Mam cie dość! Chce ci pomóc być dla Ciebie prawdziwą siostrą taką, której będą ci zazdrościć. Chce żebyś miała we mnie oparcie, ale ty nic nie szanujesz. Myślisz, że jak się zbuntujesz będziesz lepsza i będziesz nas denerwować? Czy ty nie rozumiesz, że chcemy ci pomóc i chcemy żebyć wreszcie się uspokoiła i była normalna. Chodziła do szkoły, uczyła się! Zadzwoniłam do rodziców i powiedziałam co ty wyrabiasz. Nie bój się jak wrócą to cie powinni wysłać cie do szkoły z internatem albo do psychologa. Wariatko jedna! Lepiej żeby tak zrobili albo sama kiedyś za to zapłacisz, a teraz idę sobie, a jak nie wrócisz do domu za godzinę to naślę na Ciebie policje! Skończyła się twoja bajka. Pa- odeszła. Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Przybiła mnie do deski normalnie. Miała racje. Nie szanuje tego co mam. Buntuje się i nie doceniam tego co dla mnie robi i odpłacam się jej moim zachowaniem, krzyczę na nią, wyzywam. Po prostu nie szanuje. Ona ma racje zapłace za to co jej zrobiłam. Czas skończyć bajkę. Ruszam ulicami w poszukiwaniu jakiegoś zakątku gdzie nikogo nie ma. Chce teraz być sama. Znalazłam jakiś kąt na końcu wąskiej uliczki pomiędzy starymi kamienicami. Siadam i zaczynam użalać się nad sobą. Czemu nie potrafię komuś okazać szacunku i uczuć? Nie jestem w stanie odpowiedzieć na te pytanie. Tak jak Olivia powiedziała zapłacę za to. Wyciągam z kieszeni scyzoryk. Zawsze mam przy sobie coś ostrego na wypadek jakiś zagrożeń. Jeszcze ostatni oddech i zrobiłam to. Krew zaczyna spływać po mojej ręce, dłoni i wreszcie spływa na ziemię. Czuję tylko lekki ból, a potem ulgę. Jednak gdy coś poszło nie tak zobaczyłam jesze więcej krwi. Zaczyna mnie boleć ręka, krzyknęłam tak głośno, że echo się odbiło. Nie chciałam zginąć w ten sposób, nie tak! Wszystko nie tak. Czułam jak opadam na ziemię. Głowa uderzyła chyba o kamień mam czarno przed oczami. Dalej czuje ból. Kiedy tak leże i umieram w sposób bolesny i okrutny słyszę jak ktoś biegnie w moją stronę. Potrząsa mną i krzyczy.
-Halo! Mia! Co się dzieję? Już wzywam pogotowie proszę nie umieraj! Słyszysz?!-to był chyba Ethan. Nie kontaktowałam chciałam tylko żeby ten ból skończył się, żeby już nic nie było. Nie powiedziałam nic, nie mogłam. Usłyszałam jeszcze jeden głos. Ten to poznałam. Olivia.
-O nie! Ja nie chciałam młoda!! Nie możesz błagam. Wybacz mi nie chciałam żebyś tak to zrozumiała. Błagam.-płakała, a ja czułam jak odpływam już nic nie czułam. Nie był to jednak koniec.

Ciąg dalszy nastąpi, a ja zachęcam do odwiedzania aska, w którym troszeczkę się ujawniam pytać o co chcecie! Postaram się odpowiedzieć na dręczące pytania zwłaszcza w związku z książką którą pisze tu na blogu. Możecie też wyrazić opinię w postaci komentarza lub po prostu napisać mi na asku. Z góry wszystkim dziękuje 

http://ask.fm/vititif

R.2

Idziemy ulicą śmiejąc się, a ludzie patrzą i nic nie rozumieją. W końcu docieramy do metra wsiadamy w pociąg i ruszamy. Olivia opowiada mi o czymś, ale jej nie słucham. Nie chce mi się tego słuchać. Czasami jej opowieści bywają dość nudne. Rozglądam się po wagonie i dostrzegam niesamowicie ładną dziewczynę siedziała sama i słuchała muzyki tak głośno, że doszły mnie słuchy tej piosenki. Kiedyś uwielbiałam ten zespół, ale tytuł mi się zapomniał. Postanowiłam dowiedzieć się o tytule. Wstałam i zaczęłam powoli iść do niej. Gdy podeszłam chyba popełniłam błąd, ale już trudno. Lekko ją szturchnęłam i powiedziałam.
-Hej, sorry, że przeszkadzam, ale usłyszałam świetną piosenkę z mojego ulubionego byłego zespołu możesz podać tytuł? Chętnie jej posłucham znów.
-Siema, no pewnie! Nie ma problemu lubisz The Sailent Love?-spytała?
-Tak uwielbiam był kiedyś moim ulubionym zespołem teraz jest nim Avada Cross też jest super!
I tak muzyka stała się głównym tematem z Mary. Tak poznałyśmy się i już się umówiłyśmy na następny dzień. Po wycieczce w metrze ruszyłyśmy ulicami z Olivią. Oczywiśćie wiedziałam jak się to skończy. Rodzice znów namówili Olivie żeby mnie przekonała do babskich spraw czyli zakupy, kawiarnie, chłopcy. To mnie nie interesuje, a oni tak nalegają. Byłam zła na moją siostrę, że tak mnie potraktowała, że nie umie uszanować moich decyzji. Kiedy weszłyśmy do sklepu z ciuchami natychmiast Olivia wybierała mi ciuchy.
-Podoba ci się?-spytała.
-Nie! Daj mi spokój z tymi ciuchami, kosmetyczkami i innymi sprawami! Ja tego nie chcę nigdy nie prosiłam cie o to żebyś mi doradzała ani nic. Nie chce być jak ty! Rozumiesz? Super dziś nigdzie nie mam ochoty iść zostaję w domu jak chcesz to zaproś sobie kogoś innego na ten wypad na London Eye i to wszystko co mówiłaś mi.-powiedziałam.
-Ale nie rób tego to miał być taki wieczór sióstr. Chciałam pogadać i wgl.
Nie odpowiedziałam. Wyszłam ze sklepu i uciekłam na 2 piętro galerii. Była tam mała kawiarnia i kfc. Być elegancka i wejść do kawiarni? Czy być sobą i wejść do kfc? Zdecydowanie opcja nr. 2! Zamawiając burgera znów Go zobaczyłam. To naprawdę nie możliwe. On musi mnie śledzić. Siedziałam i zastanawiałam się co teraz mam zrobić. Może gdyby była koło mnie Olivia mogłaby mi podpowiedzieć co powinnam w takiej sytuacji zrobić. Czy podejść i zapytać Go o coś, a może pomyślałaby, że ten chłopak spodobał mi się. To znaczy jest przystojny i takie tam, ale nie wiem sama. Nigdy nie byłam w związku i raczej nie nadawałabym się chyba na to. Nawet nie musiałam się zastanawiać bo to On przysiadł się do mnie.
-Mogę?-spytał z takim spokojnym głosem. Czuję, że ten głos mógłby mnie uspokajać wtedy gdy jestem taka zła. Pokiwałam głową. Chyba powinnam Go przeprosić za to dziś rano. Zwykle nie mówię „przepraszam”, ale chce zrobić lepsze wrażenie niż dziś. Zbieram się na odwagę. Wdech i wydech i już.
-Wiesz..-zaczynam i nie jestem w stanie wypowiedzieć tego słowa. Nie jest to takie łatwe jak było w moich myślach. Muszę dokończyć te zdanie, nie mogę się poddać. Ciągne swoje zdanie.
-Wiesz te moje zachowanie dziś było okropne bardzo Cię przepraszam. Nigdy się tak nie zachowuje. Po prostu..no nie ważne na serio przepraszam.-powiedziałam to! Jestem z siebie dumna! Czekam aż coś odpowie, ale to czekanie jest jak wieczność. On patrzy w moje oczy, a ja się zawstydzam. Chyba nie powinnam tego mówić, ale stało się. Po chwili milczenia odzywa się.
-Nic się nie stało. Zresztą nie dziwie ci się może faktycznie tak to wyglądało, ale nie mam żadnych złych zamiarów. Bądź spokojna. Tak przy okazji jeste Ethan.
-Mia.-odpowiedziałam.
-Miło cię poznać.-uśmiechnął się, a po chwili dodał.-Chcesz o coś zapytać?-tak chciałam o coś zapytać, ale skąd to wiedział?! Co się tu dzieję? Moje oczy otworzyły się jeszcze szerzej, nie wiem co powiedzieć. Wreszcie mówię.
-Skąd to wiedziałeś? Tak chciałam się spytać ile masz lat, że pracujesz?
-Tak jakoś się domyśliłem. Mam 17. Tak pracuję i chodzę do szkoły. Różnie bywa zależy jaki dzień. Pracuję jako architekt wnętrz to jest coś co uwielbiam! A chodzę do liceum muszę zdać maturę i mogę iść chyba na studia, a Ty co ciekawego robisz? Oprócz tego, że chyba nie chodzisz do szkoły.
-Czemu pracujesz? Zresztą nie odpowiadaj to chyba zbyt prywatne. Ja przeprowadziłam się niedawno tu, ponieważ rodzice otwierają tu swój biznes. Jestem na nich zła dlatego się zbuntowałam i jak na razie nie chodzę do szkoły. Muszę znaleźć jakąś potem się zapiszę i będę chodzić. Ja wprawdzie też mam 17 no, ale jak mówią zachowuje się jakbym tyle nie miała. Chyba to widać po moim porannym zachowaniu.
Chwile jeszcze rozmawialiśmy poczym dał mi na kartce swój numer telefonu i pożegnał się ze mną. Szedł do pracy. Powiedział mi czemu pracuje. Szkoda mi go. Nie każdemu układa się w życiu jakby sobie tego chciał. Jego tata rozchorował się i to poważnie. Leży w szpiatlu. Mama pracuje codziennie w restauracji jedynie niedziele ma wolną. Potrzebne im pieniądze na leczenie taty i po prostu na życie. Czasami myślę, że ja to mam dobrze, ale nie potrzebuję tych wszystkich rzeczy jaki potrzebuje moja siostra. Zresztą dla mnie pieniądze nie są ważne i potrzebne. Podziwiam Ethana, że tak stara się żeby jego rodzinie było lepiej finansowo. Pracuje, a jeszcze szkoła. On jest ambitny. W porównianiu do Ethana jesten nikim. Nie wiem co chce robić. Nie chodzę do szkoły. Olewam ją. Jestem pyskata, buntuje się....
Ciąg dalszy nastąpi! :)) http://ask.fm/vititif