Kolejny ponury dzień. Bez słońca. Budzę się z bólem głowy. Powoli wstaję i idę do okna. Robie to codziennie. Przede mną stare kamienice. Nie jest chyba tak wcześnie skoro już dzieciaki są na dworzu i biegają jak szalone. To mnie dobija takie beztroskie, radosne, nie przejmujące się praktycznie niczym oprócz tym czy kolega go znajdzie w jego kryjówce. Śmieszy mnie to, ale pomyślę sobie, że ja chyba też taka byłam, zawsze się bałam czy ktoś mnie znajdzie w tej mojej osobistej, prywatnej bazie za krzakami. Kiedy tak patrze zaczynam się denerwować jednak te ich wrzaski mnie mocno denerwują. Schodzę na dół. Drewniane, stare schodki skrzypią jak w jakimś starym domu, a ten dom nie jest stary bo wybudowany jakieś 5 lat temu. Oczywiście jest nadal w trakcie remontu dół jest gotowy, ale góra nie. Patrze, Olivia w szlafroku chodzi po kuchni w swoich ulubionych kapciach i podśpiewuje te swoje piosenki…czasami myślę, że moja siostra zachowuje się już jak stara babcia, albo gorzej jak dorosła kobieta która zajmuję się swoim stadem. Dzieci, mąż itd. Patrzy na mnie i uradowana mówi.
-Mia! Dziś jedziemy metrem! Super co?-uśmiecha się, a ja odpowiadam że bardzo. Ironicznie się uśmiecham, biorę śniadanie przygotowane przez nią i z powrotem idę do siebie. Znów spoglądam w okno jest dopiero 9 godzina czekam na Niego. Chłopak, który codziennie o 9:10 przechodzi koło mojego okna i idzie na przystanek. Czuję jakby przechodził tędy specjalnie bo wie, że każdego dnia czekam tam na niego żeby oddać mu spojrzenie. To tak jakby kobieta czekała na swojego mężczyzne by odmachać mu kiedy jedzie do pracy. Głupie. 9:10 widzę Go znów te spojrzenie które jest takie magiczne, cudowne, nie mogę oderwać wzroku chciałabym się uśmiechnąć, ale nie potrafię czuje, że On nie może być tak idealny jak sobie myśli musi mieć złego, a może to jakiś…no nie tak nie może być, że koleś przygląda mi się codziennie w oknie. Przecież On wie gdzie mieszkam?! O nie, a może mi się tylko zdaje. W końcu czy to możliwe, że chłopaka widziałam w Nowym Yorku, a teraz nagle pojawia się tu w Londynie? Chwilowa wycieczka, a może tak jak my przeprowadzka? Musze się dowiedzieć czy ja Go sobie wyobraziłam czy to naprawdę. Szybko zbiegam ze schodów szarpię Olivie ona próbuje się uwolnić z uścisku i krzyczy na mnie.
-Ty wariatko! Co ty robisz?! Puść mnie, nienormalna jesteś czy co?!-krzyczy.
Zabieram ją do pokoju z oknem na przystanek pokazuje jej tego chłopaka i pytam.
-Widzisz tego chłopaka?-wskazuje na Niego.
-Którego?
Moje nadzieje opadły. Czyli jednak przywidział mi się. Spróbuje jeszcze raz.
-Tego tam stoi na przystanku, wysoki brunet ten z czarną teczką.-mówię.
-Aa tak widzę i co z nim nie tak? Podoba ci się?-zaśmiała się.
-Nie! Odczep się chciałam się upewnić, że też Go widzisz.
Odchodzę do siebie. Po drodze słyszę jeszcze głos Olivi, że za pół godziny mam być gotowa. Tak, tak będę kiedy mi się będzie podobało. Mieszkanie z siostrą nie jest aż tak łatwe, ale czasami lepsze. Rodzice dołączą do nas za miesiąc po sprzedaniu sklepu. Mama projektuje ciuchy i otwiera swój butik w Londynie, a tata pracuje tu w firmie wziął wolne miesiąc by pomóc mamie sprzedać butik w Nowym Yorku. Tam życie jest gorsze o wiele. Stały ruch jakieś paniusie z torebeczkami, które próbują się wybić jako modelki co i tak im się nie uda. Ja przyjaciół za wiele nie miałam zawsze jak trafiałam to to jakieś fałszywe szukające zastępstwa w szkole, a po mają tam swoje inne życie po za mną. Dlatego nie przywiązuje się do ludzi wole nie mieć przyjaciół. Teraz wpadłam na pomysł. Przecież mogę powiedzieć temu chłopakowi co myślę. Szybko wkładam na siebie jakieś jeansy, stary T-shirt trampki i wybiegam na ulicę. Wiem, że jeszcze tam będzie. Autobus przyjeżdża 9:20 więc zdąże. Podchodzę do Niego szarpię Go za ramie. Chłopak może w moim wieku, może rok starszy. Bardzo przystojny, uśmiechnięty. Niestety zburzę te radość.
-Słuchaj! Co się tak na mnie patrzysz co?! Co ty sobie myślisz. Szukasz panieniek to idź do klubu, ale nie patrz tak na mnie jasne?! Dotarło czy mam inaczej powie..-nim dokończyłam chłopak przytrzymuję mnie rękami i mówi spokojnie.
-Dziewczyno, uspokój się. Nie jestem taki jaki sobie myślisz. Po prostu masz piękne oczy…i to wszystko. Masz cudowne spojrzenie takie, które zatrzymuje mnie i wpatruje się w twoje oczy. Naprawdę to wszystko, a przechodzić tędy muszę by dotrzeć na przytanek.-odpowiada jak by nic się nie stało, a mi głupio że tak na Niego naskoczyłam. Przecież on też ma takie cudowne oczy.
-Ee..no trochę głupio wyszło. Sorry.-nie chce na Niego już patrzeć. Załamałam się przecież wprawdzie wypadłam na totalną kretynke. Nic mi nie zrobił, a ja sobie pomyślałam o nim takie złe rzeczy. To łagodny, przyjemny, przytojny chłopak. Kiedy wchodzę do domu Olivia patrzy na mnie złym wzrokiem. Boję się, że widziała i słyszała co zrobiłam. Moje obawy sie potwierdzają.
-Mia! Czy ty oszalałaś? Słyszałam co ty wygadujesz temu chłopakowi. Wystarczyło się mnie zapytać o Niego, a nie lecieć jak wariatka i tak krzyczeć w miejscu publicznym. Co sobie ludzie pomyślą?-bla, bla, bla jeszcze chwile opowiada mi o tym jakiego to wstydu nie zrobiłam, że jesteśmy nowe, a już sobie źle o nas pomyślą.
-Dobrze, przepraszam. Skończyłaś?-zapytałam.
-Przestań się tak zachowywać. Ostatnio jesteś jakaś nerwowa i to jak się odzywasz nie jest okay.
-Mam ochotę to sobie tak mówię odczep się okay? Idziemy już?
-Jasne.-znów się uśmiechnęła na myśl o wycieczce do metra, ale mnie to nie cieszy. Brudne kanały..Nic dobrego się tam praktycznie nie dzieje, ale dla mojej siostry przejażdżka pociągiem tylko, że w tunelu i szybką jazdą to zabawa, a dla mnie nie. Idziemy drogą ja wsłuchuje się w swoje myśli. Mam w głowie Jego słowa „Masz piękne oczy” czy ja mam piękne oczy? To On ma piękne, błękitne oczy nie ja! Nawet nie wiedząc krzyknęłam to na głos. Olivia spogląda na mnie z zaskoczeniem.
-Co ty odwalasz młoda?-pyta.
-Ee..nic, nic. Po prostu pomyślałam o czymś i powiedziałam. Sorry.-wolałam być miła żeby potem nie pytała się o szczegóły. Szłyśmy dalej ulicami. Kawiarnie, a w nich przyjaciółki, pary, stare babcie plotkujące. Tak to Londyn. Olivia znów się patrzy na mnie i pyta.
-Masz ochotę wieczorem na zachód słońca na London Eye? A potem jakaś kolacja, film czy cokolwiek? Możemy też spędzać czas razem prawda?
Tylko nie to myślę. Oczywiście kocham Olivie, ale czasami wolę być w samotności niż z kimś. Jako siostra czasami potrzebuje się przed kimś wygadać w końcu to moja przyjaciółka. Jedyna. Wreszcie odzywam się.
-Tak jasne to nie jest zły pomysł. Kolacja i film zapowiada się długi romantyczny wieczór, a i jeszcze ten zachód siostra czy ty zmieniasz orientacje?-spytałam śmiejąc się na cały głos. Ona również zaczyna się śmiać…
http://ask.fm/vititif wszelkie pytania proszę tutaj :) ale też zapraszam do komentowania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz