Tęsknie za nią. Ona mnie rozumiała. Wiedziała o mnie wszystko, zawsze mi pomagała i raczej nie współczuła bo wiedziała, że tego nienawidzę. Z nią było wszystko inaczej, a teraz nie mam nikogo. Wiadomo siostra będzie chciała mi pomóc, ale to nigdy nie wyjdzie, a ten chłopak. Może rozumiemy się, ale jesteśmy z dwóch innych światów i czy moglibyśmy być przyjaciółmi? Nie sądze, ale kto wie. Kiedy tak siedzę i myślę ktoś szarpnął mnie za bluzkę. Już myślałam, że ktoś chce mnie okraść i się odwracam z wzrokiem jakbym chciała zabić, ale to była tylko Olivia. Patrzała na mnie i nie wiem co sobie myślała, że ją przeprosze? Nigdy w życiu. Odezwała się i to co powiedziała zaskoczyło mnie.
-Mam cie dość! Chce ci pomóc być dla Ciebie prawdziwą siostrą taką, której będą ci zazdrościć. Chce żebyś miała we mnie oparcie, ale ty nic nie szanujesz. Myślisz, że jak się zbuntujesz będziesz lepsza i będziesz nas denerwować? Czy ty nie rozumiesz, że chcemy ci pomóc i chcemy żebyć wreszcie się uspokoiła i była normalna. Chodziła do szkoły, uczyła się! Zadzwoniłam do rodziców i powiedziałam co ty wyrabiasz. Nie bój się jak wrócą to cie powinni wysłać cie do szkoły z internatem albo do psychologa. Wariatko jedna! Lepiej żeby tak zrobili albo sama kiedyś za to zapłacisz, a teraz idę sobie, a jak nie wrócisz do domu za godzinę to naślę na Ciebie policje! Skończyła się twoja bajka. Pa- odeszła. Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Przybiła mnie do deski normalnie. Miała racje. Nie szanuje tego co mam. Buntuje się i nie doceniam tego co dla mnie robi i odpłacam się jej moim zachowaniem, krzyczę na nią, wyzywam. Po prostu nie szanuje. Ona ma racje zapłace za to co jej zrobiłam. Czas skończyć bajkę. Ruszam ulicami w poszukiwaniu jakiegoś zakątku gdzie nikogo nie ma. Chce teraz być sama. Znalazłam jakiś kąt na końcu wąskiej uliczki pomiędzy starymi kamienicami. Siadam i zaczynam użalać się nad sobą. Czemu nie potrafię komuś okazać szacunku i uczuć? Nie jestem w stanie odpowiedzieć na te pytanie. Tak jak Olivia powiedziała zapłacę za to. Wyciągam z kieszeni scyzoryk. Zawsze mam przy sobie coś ostrego na wypadek jakiś zagrożeń. Jeszcze ostatni oddech i zrobiłam to. Krew zaczyna spływać po mojej ręce, dłoni i wreszcie spływa na ziemię. Czuję tylko lekki ból, a potem ulgę. Jednak gdy coś poszło nie tak zobaczyłam jesze więcej krwi. Zaczyna mnie boleć ręka, krzyknęłam tak głośno, że echo się odbiło. Nie chciałam zginąć w ten sposób, nie tak! Wszystko nie tak. Czułam jak opadam na ziemię. Głowa uderzyła chyba o kamień mam czarno przed oczami. Dalej czuje ból. Kiedy tak leże i umieram w sposób bolesny i okrutny słyszę jak ktoś biegnie w moją stronę. Potrząsa mną i krzyczy.
-Halo! Mia! Co się dzieję? Już wzywam pogotowie proszę nie umieraj! Słyszysz?!-to był chyba Ethan. Nie kontaktowałam chciałam tylko żeby ten ból skończył się, żeby już nic nie było. Nie powiedziałam nic, nie mogłam. Usłyszałam jeszcze jeden głos. Ten to poznałam. Olivia.
-O nie! Ja nie chciałam młoda!! Nie możesz błagam. Wybacz mi nie chciałam żebyś tak to zrozumiała. Błagam.-płakała, a ja czułam jak odpływam już nic nie czułam. Nie był to jednak koniec.
-Mam cie dość! Chce ci pomóc być dla Ciebie prawdziwą siostrą taką, której będą ci zazdrościć. Chce żebyś miała we mnie oparcie, ale ty nic nie szanujesz. Myślisz, że jak się zbuntujesz będziesz lepsza i będziesz nas denerwować? Czy ty nie rozumiesz, że chcemy ci pomóc i chcemy żebyć wreszcie się uspokoiła i była normalna. Chodziła do szkoły, uczyła się! Zadzwoniłam do rodziców i powiedziałam co ty wyrabiasz. Nie bój się jak wrócą to cie powinni wysłać cie do szkoły z internatem albo do psychologa. Wariatko jedna! Lepiej żeby tak zrobili albo sama kiedyś za to zapłacisz, a teraz idę sobie, a jak nie wrócisz do domu za godzinę to naślę na Ciebie policje! Skończyła się twoja bajka. Pa- odeszła. Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Przybiła mnie do deski normalnie. Miała racje. Nie szanuje tego co mam. Buntuje się i nie doceniam tego co dla mnie robi i odpłacam się jej moim zachowaniem, krzyczę na nią, wyzywam. Po prostu nie szanuje. Ona ma racje zapłace za to co jej zrobiłam. Czas skończyć bajkę. Ruszam ulicami w poszukiwaniu jakiegoś zakątku gdzie nikogo nie ma. Chce teraz być sama. Znalazłam jakiś kąt na końcu wąskiej uliczki pomiędzy starymi kamienicami. Siadam i zaczynam użalać się nad sobą. Czemu nie potrafię komuś okazać szacunku i uczuć? Nie jestem w stanie odpowiedzieć na te pytanie. Tak jak Olivia powiedziała zapłacę za to. Wyciągam z kieszeni scyzoryk. Zawsze mam przy sobie coś ostrego na wypadek jakiś zagrożeń. Jeszcze ostatni oddech i zrobiłam to. Krew zaczyna spływać po mojej ręce, dłoni i wreszcie spływa na ziemię. Czuję tylko lekki ból, a potem ulgę. Jednak gdy coś poszło nie tak zobaczyłam jesze więcej krwi. Zaczyna mnie boleć ręka, krzyknęłam tak głośno, że echo się odbiło. Nie chciałam zginąć w ten sposób, nie tak! Wszystko nie tak. Czułam jak opadam na ziemię. Głowa uderzyła chyba o kamień mam czarno przed oczami. Dalej czuje ból. Kiedy tak leże i umieram w sposób bolesny i okrutny słyszę jak ktoś biegnie w moją stronę. Potrząsa mną i krzyczy.
-Halo! Mia! Co się dzieję? Już wzywam pogotowie proszę nie umieraj! Słyszysz?!-to był chyba Ethan. Nie kontaktowałam chciałam tylko żeby ten ból skończył się, żeby już nic nie było. Nie powiedziałam nic, nie mogłam. Usłyszałam jeszcze jeden głos. Ten to poznałam. Olivia.
-O nie! Ja nie chciałam młoda!! Nie możesz błagam. Wybacz mi nie chciałam żebyś tak to zrozumiała. Błagam.-płakała, a ja czułam jak odpływam już nic nie czułam. Nie był to jednak koniec.
Ciąg dalszy nastąpi, a ja zachęcam do odwiedzania aska, w którym troszeczkę się ujawniam pytać o co chcecie! Postaram się odpowiedzieć na dręczące pytania zwłaszcza w związku z książką którą pisze tu na blogu. Możecie też wyrazić opinię w postaci komentarza lub po prostu napisać mi na asku. Z góry wszystkim dziękuje 
http://ask.fm/vititif
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz