R.4

Obudziłam się i zobaczyłam jasny pokój. Od razu zrozumiałam, że to szpital. Czyli odratowali mnie. Lekko otworzyłam oczy i ujrzałam, że na krześle siedzi Ethan, a na drugim Olivia. Rozmawiali o czymś starałam się usłyszeć o czym.
-Spokojnie będzie dobrze nie chciałaś tego.-mówił Ethan.
-Ja naprawdę nie sądziłam, że ona weźmie to do siebie.
Oni się znają? O nie teraz to już nie chce tego pamiętać ani znać Olivi. Ona zna mojego Ethana! To znaczy no nie mojego, ale no tak podoba mi się jest taki cudowny. Te oczy, głos po prostu On. Gdy tylko zobaczyli, że zaczynam siadać oni wstali, a ja się wydarłam.
-Co ty sobie myślisz?! Wyjdź! Nie chce cie widzieć. Najpierw mówisz mi takie rzeczy, a teraz przychodzisz i podrywasz Ethana?! Wyjdź!-krzyczałam. Ethan podszedł do mnie i mocno przytulił. Szepnął mi do ucha.
-Nie podrywa mnie jestem tu tylko dla Ciebie.-to mnie poruszyło. Te słowa były piękne. Chciałam żeby mnie pocałował. Nic tak bardzo nie chciałam. Choć znaliśmy się zaledwie jeden dzień wydawałoby się, że znamy się przynajmniej parę lat. Przez codzienne widywanie się w okna po prostu się pokochaliśmy. I stało się. Poczułam musnięcie moich ust. Tak pocałował mnie, a ja odwzajemniłam. Olivia stała w drzwiach zatykając usta rękoma. Kiedy było po wszystkim wyszła, a my zostaliśmy sami. Uśmiechnął się i dotykając mojej dłoni powiedział.
-Obiecaj, że nie zrobisz już mi tego!-powiedział.
-Obiecuję na swoje życie.-powiedziałam.
-Czekałem na Ciebie tak długo, że poczekam aż teraz będziesz gotowa i moja.
-Będę twoja zawsze. Powiedz mi czemu tak dobrze się znamy wprawdzie się nie znając?-spytałam.
-Bo widzę w twoich oczach wszystko co chciałbym wiedzieć, a teraz odpocznij pójdę po herbatę i porozmawiam z twoją siostrą. Ona źle zrobiła, ale nie chciała. Odpocznij i pomyśl.
-Jasne.-odpowiedziałam. Leżałam i dumałam. Nie chciałam z nią rozmawiać. Niby ja też zawiniłam, ale czułam, że to ona, że przez nią to wszystko. Nie zdążyłam nawet chwili odpocząć kiedy przyszła Olivia cała zapłakana. Nie chciałam na nią patrzeć, nie mogłam. Usiadła przy mnie spuściła na chwilę głowę, a potem zapłakanym głosem powiedziała.
-Nigdy nie chciałam żeby stało się tak jak się stało. To wszystko co powiedziałam było pod wpływem emocji. Wiem, że zwykłe przepraszam nie zmienią twojego stosunku do mnie, ale chce byś wiedziała, że nigdy bym tych słów nie powiedziała, ale to były emocje…przepraszam Mia. Nie przyszłam podrywać Ethana. To brat mojego bliskiego przyjaciela i stąd go znam. Przepraszam Mia. Bardzo cię kocham i mam nadzieję, że mi kiedyś wybaczysz nawet jeśli miałoby to trwać miesiące,lata ważne żebyś kiedyś to zrobiła. Dam ci już spokój, zadzwoniłam do rodziców mówiąc, że miałaś mały wypadek, ale nic ci nie jest. Nie chciałam ich martwić. Lepiej żeby ich podróż była bezpieczna i spokojna. Jutro mają samolot więc będą przyjdę z rana przynieść ci coś. Dobranoc Mia.
Kiedy wyszła z sali miałam ochotę krzyczeć, wrzeszczeć dlatego wziełam poduszkę i rzuciłam nią w stronę stolika tak żeby szklanka, która tam stała spadła i się stłukła. Udało się, a mi lepiej. Jak ona mogła skłamać rodziców, że miałam mały wypadek?! Uchroniła tylko siebie. Zresztą ona zawsze była najważniejsza dla rodziców więc nawet jakbym powiedziała prawdę oni mi nigdy nie uwierzą, że to Olivia doprowadziła mnie do takiego stanu, że postanowiłam ze sobą skończyć. Nie mam sił na to wszystko. Przyszła pielęgniarka, a gdy zobaczyła bałagan jaki zrobiłam wyszła z sali. Za chwilę wróciła ta sama pielęgniarka wraz z moją lekarką prowadzącą. Doktor uśmiechnęła się do swojej koleżanki ona opuściła pokój, a doktor Victoria zaczęła sprzątać moje wyrządzone szkody. Najpierw było mi wszystko jedno, ale po chwili poczułam się głupio, że lekarz sprząta bałagan, który nie powinien się zdarzyć. Chciałam ją przeprosić, ale nie mogłam wymówić tego słowa. Ja po prostu musiałam jakoś odreagować moje nerwy i rzuciłam tą poduszką, zawsze tak robię i wtedy mi lżej. Kiedy doktor skończyła zbierać odłamki szkła, podniosła poduszkę podała mi i z uśmiechem dodała.
-Nic się nie stało. Każdy odreagowuje inaczej. Ja gdy się denerwuję mam taką specjalną piłeczkę i wtedy ją naciskam i mi lżej przynieść ci taką?
-Gdyby pani mogła? Nie chciałabym rozwalić kolejnej szklanki.
Po chwili doktor przyniosła mi czerwoną małą piłeczke. Podała mi i powiedziała, że za chwilę przyniesie mi kolację, a potem dostanę leki. Leżałam i wsłuchiwałam się w spokojną, relaksującą muzykę. Pomyślałam, że robią to dlatego żebym nie wpadała w kolejne ataki nerwów. Mieli rację ta muzyka mnie uspokaja. W sali był mały telewizor chciałam go uruchomić więc zadzwoniłam czerwonym przyciskiem. Za chwilę do sali weszła pielęgniarka, która wcześniej poszła po lekarza. Poprosiłam ją grzecznie o włączenie telewizora. Pielęgniarka uśmiechnęła się włączyła telewizor, podała mi pilota i wyszła z sali bez słowa. Od razu włączyłam program który nadawał mecz siatkówki. Uwielbiałam ten sport. Zarówno grać jak i oglądać i przyznam, że nie granie nie szło mi źle. Marzyłam żeby kiedyś pograć z zawodowcami i żeby nauczyli mnie niektórych rzeczy. Nasz kraj wygrał i to była jedna dobra wiadomość w tym dniu. Wieczorem po kolacji i lekach do sali przyprowadzili młodą dziewczynę. Zajęła łóżko obok mojego. Rozpoznałam tą nieziemską piękność. To Mary.

Ciąg dalszy nastąpi…:)

http://ask.fm/vititif