R.6

Koło mnie Mary była już dobrze wybudzona. Ciekawiło mnie czy słyszała tą rozmowę. Nie chciałam zwlekać od razu spytałam.
-Mary? Słyszałaś wszystko?-spytałam.
-Tak. Wiem, że to nie był mały wypadek prawda?
-Nie. Ja próbowałam się zabić przez moją siostrę, a ona powiedziała rodzicom, że miałam mały wypadek. Ona jest okropna. Nienawidzę jej. Nie wiem czy potrafisz mnie zrozumieć Mary, ale ja już nie wiem co mam sama ze sobą zrobić.
-Mia najpierw to musisz powiedzieć prawdę rodzicom. Nieważne czy ci uwierzą czy nie ważne że to ty powiedziałaś tą prawdę, a nie twoja siostra kolejne kłamstwa. Muszę iść na badania, a Ty Mia przemyśl to.
Kiedy wyszła zaczęłam myśleć tak jak powiedziała to Mary. Czy naprawdę powinnam powiedzieć im? Czy oni mi uwierzą czy dalej Olivia będzie idealną córeczką rodziców? Te pytania stały się moją nową udręką. Nie mogę dłużej czekać. Mary umiera to widać po niej. Jej ciało jest już słabe, schudła chyba z 10kg, a na twarzy oczy zapadnięte. Choroba daje znaki. Ethan pracuje, uczy się pomaga rodzinie, która go kocha i wspiera w tym wszystkim. Kocha mnie, a ja kocham go od wtedy kiedy zobaczyłam go pierwszy raz na przystanku, a to w jaki sposób się poznaliśmy to już nie ma znaczenia. Olivia jest idealna rodzice myślą, że to taka ambitna, kochana córka, siostra, a taka nie jest. Mieszkając z nią poznałam jej dwa oblicza. Jest cudowna, miła, kochana, ale jest też wredna, okrutna i mówi to co jej ślina na język przyniesie, a dopiero potem myśli co zrobiła. Tak było w moim przypadku, a co jest ze mną? Ja leże w szpitalu po próbie samobójczej bo przejęłam się słowami mojej siostry. Nie uczę się i buntuje. Nie dziwie się gdyby wszyscy mnie zostawili. Przecież jestem w tym momencie nikim. Każdy człowiek, który chciał się zabić jest poniżany i raczej traktowany gorzej. Wrócę do domu i właśnie tak będzie. Kiedy tak sobie leże i myślę o problemach zapominam o tym czy jeszcze mam marzenia? No tak za nim odezwałam się do Ethana, zanim trafiłam do szpitala jeszcze wczoraj rano miałam marzenia. Chciałam zostać światową fotografką. Fotografując odzwierciedlam swoje uczucia to tak jak śpiewanie, a śpiewać też śpiewam. Nikomu nigdy nie pokazywałam ani zdjęć ani własnych utworów których nikomu nigdy nie zaśpiewałam. To jest tylko moje i nikt nie ma do tego dostępu lecz te marzenia zostały ze mną aż do teraz czyli one dalej są moimi marzeniami. Mam mętlik w głowie. Chcę wyjść ze szpitala i chcę się zmienić dla Ethana. Tylko dla niego bo przecież nikt by nie chciał takiej dziewczyny. Ktoś zapukał do drzwi i nie raczył czekać aż powiem proszę. To był Ethan. Uśmiechnął się i przywitał się. Jego uśmiech nie schodził mu z twarzy. Nie wiem czemu było mu do śmiechu bo ja właśnie przeżywam kryzys i nie chcę to znaczy..nie potrafię się uśmiechać, ale gdy tak patrzy na mnie błagalnym wzrokiem czuję jak moje usta układają się w lekki uśmiech.
-Dzień Dobry Mia.-powiedział całując mnie w czoło. -Jak się czujesz? Przyniosłem ci parę smakołyków, owoce, jakieś ciastka, a i jeszcze ugotowałem ciepłą zupę ziemniaczki, mięso powinna ci zasmakować. Rodzice nie narzekają na moją kuchnię więc Tobie też powinna zasmakować.-uśmiechnął się.
-Dziękuje Ethan. Napewno jest bardzo pyszne. Jeszcze dziś powinnam wyjść. Nie idziesz dziś do pracy?-spytałam omijając pytanie o samopoczucie bo nie chcę zamartwiać go swoimi myślami.
-Idę, ale wieczorem. Zamieniłem się z koleżanką była tak dobra, że wzięła moją zmianę, a ja jej. Wiesz pracowanie w kawiarni nie jest aż takie złe jak mi się wydawało. Przy okazji można się dużo nauczyć. Wiesz na korytarzu widziałem twoich rodziców byli w fatalnym stanie. Może powinnaś z nimi porozmawiać? Nie powinienem pytać powinnaś tak zrobić, a ja muszę iść załatwić parę spraw.
Nic nie zdążyłam powiedzieć bo wyszedł z sali. Ja też postanowiłam wstać z tego łóżka wyjść przjeść się i porozmawiać z rodzicami. Zobaczyłam w pierwszej kolejności mamę. Siedziała na krześle i płakała. Tata stał nad nią, a kiedy mnie zobaczył szturchnął mamę i od razu podbiegła do mnie przytulając mnie. Nie wiedziałam o co chodzi, ale zaraz pewnie wszystko się wyjaśni.
-Córeczko poradzimy sobie nie martw się. Olivia powiedziała nam prawdę. Byliśmy zaskoczeni i zdenerwowani, ale stało się i nic już nie zrobimy, ale pomożemy ci jak tylko będziemy umieć Mia.
Nie wiem o co im chodzi. Z czym mam sobie radzić. Co powiedziała im Olivia?! Bo napewno nie prawdę. Przecież nie wygadałaby takiej prawdy, przecież mama nie mówiłaby takich dziwnych słów, które powiedziała.
-Co? Nie rozumiem o co wam chodzi. Co powiedziała Olivia?
-No Mia..nie udawaj już. Jesteś w ciąży.-kiedy mama wypowiedziała te słowa myślałam, że zaraz zemdleje.

Ciąg dalszy nastąpi…:)