R.7

Obudziłam się znów na łóżku szpitalnym. Musiałam zemdleć. Obok mnie znów leżała Mary coś mówiła moim rodzicom. Nie mogłam uwierzyć, że Olivia była w stanie powiedzieć takie coś! Ona nie ma wstydu jest okropna. Nienawidzę jej. Nigdy jej nie wybaczę. Gdy tylko wyjdę ze szpitala miałam się zmieniać, ale nie dam rady mieszkać z nią pod jednym dachem. Mama zobaczyła, że już odzyskałam przytomność i zawołała lekarza. Po chwili przyszła doktor Victoria zaczęła mnie badać podała leki i dodała.
-Nie denerwuj się Mia. Nie możesz. Zaraz przyniose sprzęt do badania ginekologicznego.powiedziała, a ja myślałam, że znów wybuchnę. Krzyknęłam tylko:
-Nie jestem w żadnej ciąży! Niech mnie pani doktor przepada i tak nic nie wyjdzie, a kłamstwo Olivi wyjdzie na jaw!
Doktor nic nie powiedziała poszła po sprzęt, ale mama od razu odskoczyła z krzesła i podbiegła do mnie.
-Nie nazywaj swojej siostry kłamcą. Czemu miałaby nas oszukać? To wstrętne co mówisz Mia.-powiedziała, a jej słowa bardzo mnie zabolały. Jak mogła takie coś powiedzieć mi.
-Jak możesz?! Może nie jestem idealna, ale to nie dlatego, że taka nie chcę być, ale wy nie dajecie mi szansy. Zawsze dla was liczyła się tylko Olivia bo chodzi z tobą na zakupy bo ogląda mecze z tatą, który nie wiem czy jest moim tatą. Nienawidzicie mnie bo jestem zerem, a teraz kiedy ona mówi wam jakieś fałszywe słowa na mnie i tak jej wierzycie. Ona zrobiła ze mnie…ja nie mam 20 lat więc uważam, że dziecko w tym wieku jest niedorzeczne. Nie jestem aż taka głupia. Nienawidzę was i jej! Idź stąd bo i tak jak zobaczysz, że nie jestem w ciąży powiesz, że Olivka musiała się pomylić! Idź już!
Nie wyszła została nic nie mówiąc. Zaniemówiła. Tata o ile mogę go nazwać tatą stał nad mamą uspokajając ją. On mnie nie kocha po prostu bo nie ma innego wytłumaczenia na to jak się ze mną obchodzi. Jestem dla niego nikim. Doktor zaczęła badanie, a ja wiedziałam, że nic nie wykryją. Tak było. Po jakiejś godzinie dwóch doktor Victoria dała mi wypis i pożegnała się ze mną. Wróciłam do domu z rodzicami. Niestety. Mój pokój był taki sam jak przed wczoraj. Nie chciałam z nikim rozmawiać. Teraz jedynie co chciałam to zacząć planować wszystko pokolei. Ustabilizować swoje życie, zmienić się dla Ethana i być lepszym człowiekiem może znajdę jakąś pracę dorywczą, a kiedy zarobię wyprowadzę się. Otworzyłam swojego starego laptopa ledwo chodził, ale nie miałam wyjścia to jedyny środek komunikacji między ludzkiej jaki posiadałam. Telefon zepsułam jakiś miesiąć temu więc trzeba na niego zarobić bo rodziców nie chcę prosić. Wyszukałam kilka szkół w okolicy, ale tylko jedna mi się spodobała. Zaraz zaczęłam pisać podanie i wysłałam. Podeszłam do swojego okna i wyjrzałam za nie. Tęskniłam za swoim oknem. Znowu były dzieciaki. Bawiły się, skakały, biegały. Radosne dzieci które jeszcze nie wiedzą co to życie. Tak im zazdroszczę. Otworzyłam jedną z moich ulubionych książek i zatraciłam się w niej. Kiedy tak czytałam ktoś zapukał do drzwi. Nie czekał raczej na moją odpowiedź i weszła mama. Wyglądała tak jak w szpitalu smutna, przygnębiona, zapłakana. Powoli zamknęła drzwi i usiadła na łóżku. Popatrzała się na mnie i powiedziała.
-Opowiesz mi wszystko? Tata powiedział, że mam do ciebie nie przychodzić, że zasłużyłaś sobie na takie traktowanie oczerniłaś swoją siostrę, ale ja chce poznać prawdę Mia. Nie jesteś taka prawda?-spytała po cichu.
-Mamo nie chce o tym rozmawiać. Nie zrozumiesz mnie nigdy. Kochacie Olivie bardziej, a teraz ja chce się usamodzielnić. Nauczę się życia, ale bez was. On nie jest moim ojcem. Ojcowie nie mówią takich rzeczy mamo.
Mama zaczęła znowu płakać. Wiem że ją ranię, ale tak musi być. Nie mogę sobie pozwolić na takie traktowanie. Za chwilę usłyszałam dźwięk wydany z komputera. To była odpowiedź na podanie które napisałam jakąś godzinę temu. Była pozytywnie rozpatrzona! Dostałam się do szkoły. Od jutro znowu będę chodzićdo szkoły, uczyć się. Zaczynam nowy rozdział w moim życiu. Lepszy. Miłość bardzo zmienia człowieka. Nawet taką buntowniczkę jak ja potrafi zmieniać o 180 stopni. Poszłam na dół. Musiałam tam zejść i chociaż raz w życiu poprosić o coś ojca.
-Pożyczysz mi swój telefon? Potrzebuję zadzwonić do szkoły.
-Słucham? Do szkoły! Nie rozśmieszaj mnie dziewczyno. Pewnie chcesz zadzwonić do tych koleżanek kryminalistek. -powiedział.
-Przestań Lorenzo. Daj jej ten telefon i się nie odzywaj do niej!
Mama dała mi swój telefon i kazała mi go zatrzymać. Nie zaprzeczałam bo akurat telefon był mi potrzebny, a ona kupi sobie za chwilę lepszy, nowszy. Poszłam na górę. Nie miałam zamiaru płakać bo On mi powiedział przykre słowa. Przecież zmieniam się i nie mogę płakać muszę być twarda. Wierzę, że sobie poradzę albo jeśli nie to posunę się do czegoś strasznego, ale to będzie opcja B. Wykręciłam numer Ethana. Po chwili usłyszałam spokojny, przyjemny lecz damski głos.
-Tak słucham?-powiedziała dziewczyna, kobieta nie wiem kto to mógł być.
-Ethan?-spytałam głupio wiedząc, że to nie on, ale nie wiedziałam co powiedzieć.
-Ethan jest zajęty, ale dobrze dam ci go.-po paru sekundach odezwał się już męski tak samo przyjemny głos jak tajemniczej kobiety.
-Mia? Co się stało?-spytał choć zastanawiało mnie skąd wie, że to akurat ja, ale nie drążyłam tematu.
-Możemy się spotkać mam ciekawe wieści. Wyszłam już ze szpitala.
-W parku za 15 minut. Dozobaczenia.-był jakiś zdenerwowany i chyba nie miał ochoty wcale na spotkanie. Otworzyłam swoją szafę. Nie było w niej za dużo jakiś ładnych ciuchów. Tylko stare jeansy, koszulki, trampki żadnych sukienek, spódniczek. W sumie nigdy w tym nie chodzę, ale chce się podobać Ethanowi. Przecież nie może się pokazać z taką prostaczką bez stylu, a on przystojny, ładnie ubrany, zadbany, a ja? Ludzie patrząc na mnie od razu myślą sobie, że miesz z jakimiś ćpunami, brudasami w jakiejś melinie. W tym momencie zrobię wszystko byleby ludzie tak o mnie nie myśleli. Zazwyczaj nie byłam osobą, która nie przejmowała się opinią innych ludzi. Miałam to po prostu gdzieś, ale teraz gdy mam wyjść gdzieś z chłopakiem nie pozwolę żeby się za mnie wstydził bo ktoś mu powie, że zadaje się z wieśniaczką. Posunęłam się więc do czegoś czego bym nie zrobiła jeszcze rok temu. Poszłam do mamy i poprosiłam ją o pożyczenie czegoś ładnego. Mama i tata popatrzeli się na mnie, a Olivia siedząca w kuchni zaniemówiła. Pierwszy raz ojciec lekko się uśmiechnął, ale nie do mnie tylko do mamy. Za chwilę wstała pociągnęła mnie do garderoby do której zazwyczaj nie wchodziłam. Nie miałam po co. Uśmiechnięta od ucha do ucha zaczęła wybierać jakieś ciuchy.
-Wychodzisz gdzieś, że potrzebujesz ładnych ciuchów?-spytała.
-Jutro pójdziesz ze mną na zakupy? Jeszcze nie mam pieniędzy żeby chodzić sama i kupować sobie, a ja jestem twoim dzieckiem i nie jestem pełnoletnia więc musisz mnie utrzymywać. Nie chce prosić, ale muszę.-powiedziałam sucho.
-Kochanie! Tak się cieszę. Wreszcie traktujesz mnie jak mame, a nie jak wroga. Oczywiście pójdziemy jutro i wybierzesz sobie co chcesz. Nie musisz pracować Mia jesteś jeszcze młoda. Poszukam ci jakiejś szkoły co ty na to?-spytała.
-Już nie udawaj, że się tak cieszysz. Sama wszystko załatwię. Dziękuję za ciuchy jeszcze dziś ci je zwrócę. Wrócę około 20.
-Nie oddawaj mi są twoje. Dobrze jak będziesz chciała podjadę po ciebie.
-Pa.-powiedziałam i odeszłam. Nie chciałam wdawać się w dyskusję. Ubrałam ciuchy, które dała mi mama. Nie powiem, że były brzydkie bo były bardzo ładne. Lawendowa sukienka, zwiewna do kolan i sweterek kremowy z długim rękawem. Buty wzięłam swoje. Miałam jeszcze jedną parę sandał. Włosy upięłam jak nigdy, ponieważ zawsze zostawiam je wolne. Niech wiatr i pogoda robi z nimi co chce. Lecz teraz musiałam się postarać. Zeszłam na dół kiedy tata akurat miał wychodzić. Spojrzał na mnie od góry do dołu głupio się uśmiechnął i wydukał kilka słów.
-Ukrywasz swoją twarz pod makijażem, sukienką i butami, w których jesteś pierwszy raz w życiu. Jesteś żałosna Mia.-powiedział.
Te słowa zabolały mnie, ale i ucieszyły. Ojciec zaczął się do mnie odzywać. To fakt co się odezwał była to krytyka, ale jednak coś mówił, a co najważniejsze powiedział do mnie Mia. Nie słyszałam od Niego mojego imienia chyba od kilku miesięcy….

Ciąg dalszy nastąpi