R.2

Idziemy ulicą śmiejąc się, a ludzie patrzą i nic nie rozumieją. W końcu docieramy do metra wsiadamy w pociąg i ruszamy. Olivia opowiada mi o czymś, ale jej nie słucham. Nie chce mi się tego słuchać. Czasami jej opowieści bywają dość nudne. Rozglądam się po wagonie i dostrzegam niesamowicie ładną dziewczynę siedziała sama i słuchała muzyki tak głośno, że doszły mnie słuchy tej piosenki. Kiedyś uwielbiałam ten zespół, ale tytuł mi się zapomniał. Postanowiłam dowiedzieć się o tytule. Wstałam i zaczęłam powoli iść do niej. Gdy podeszłam chyba popełniłam błąd, ale już trudno. Lekko ją szturchnęłam i powiedziałam.
-Hej, sorry, że przeszkadzam, ale usłyszałam świetną piosenkę z mojego ulubionego byłego zespołu możesz podać tytuł? Chętnie jej posłucham znów.
-Siema, no pewnie! Nie ma problemu lubisz The Sailent Love?-spytała?
-Tak uwielbiam był kiedyś moim ulubionym zespołem teraz jest nim Avada Cross też jest super!
I tak muzyka stała się głównym tematem z Mary. Tak poznałyśmy się i już się umówiłyśmy na następny dzień. Po wycieczce w metrze ruszyłyśmy ulicami z Olivią. Oczywiśćie wiedziałam jak się to skończy. Rodzice znów namówili Olivie żeby mnie przekonała do babskich spraw czyli zakupy, kawiarnie, chłopcy. To mnie nie interesuje, a oni tak nalegają. Byłam zła na moją siostrę, że tak mnie potraktowała, że nie umie uszanować moich decyzji. Kiedy weszłyśmy do sklepu z ciuchami natychmiast Olivia wybierała mi ciuchy.
-Podoba ci się?-spytała.
-Nie! Daj mi spokój z tymi ciuchami, kosmetyczkami i innymi sprawami! Ja tego nie chcę nigdy nie prosiłam cie o to żebyś mi doradzała ani nic. Nie chce być jak ty! Rozumiesz? Super dziś nigdzie nie mam ochoty iść zostaję w domu jak chcesz to zaproś sobie kogoś innego na ten wypad na London Eye i to wszystko co mówiłaś mi.-powiedziałam.
-Ale nie rób tego to miał być taki wieczór sióstr. Chciałam pogadać i wgl.
Nie odpowiedziałam. Wyszłam ze sklepu i uciekłam na 2 piętro galerii. Była tam mała kawiarnia i kfc. Być elegancka i wejść do kawiarni? Czy być sobą i wejść do kfc? Zdecydowanie opcja nr. 2! Zamawiając burgera znów Go zobaczyłam. To naprawdę nie możliwe. On musi mnie śledzić. Siedziałam i zastanawiałam się co teraz mam zrobić. Może gdyby była koło mnie Olivia mogłaby mi podpowiedzieć co powinnam w takiej sytuacji zrobić. Czy podejść i zapytać Go o coś, a może pomyślałaby, że ten chłopak spodobał mi się. To znaczy jest przystojny i takie tam, ale nie wiem sama. Nigdy nie byłam w związku i raczej nie nadawałabym się chyba na to. Nawet nie musiałam się zastanawiać bo to On przysiadł się do mnie.
-Mogę?-spytał z takim spokojnym głosem. Czuję, że ten głos mógłby mnie uspokajać wtedy gdy jestem taka zła. Pokiwałam głową. Chyba powinnam Go przeprosić za to dziś rano. Zwykle nie mówię „przepraszam”, ale chce zrobić lepsze wrażenie niż dziś. Zbieram się na odwagę. Wdech i wydech i już.
-Wiesz..-zaczynam i nie jestem w stanie wypowiedzieć tego słowa. Nie jest to takie łatwe jak było w moich myślach. Muszę dokończyć te zdanie, nie mogę się poddać. Ciągne swoje zdanie.
-Wiesz te moje zachowanie dziś było okropne bardzo Cię przepraszam. Nigdy się tak nie zachowuje. Po prostu..no nie ważne na serio przepraszam.-powiedziałam to! Jestem z siebie dumna! Czekam aż coś odpowie, ale to czekanie jest jak wieczność. On patrzy w moje oczy, a ja się zawstydzam. Chyba nie powinnam tego mówić, ale stało się. Po chwili milczenia odzywa się.
-Nic się nie stało. Zresztą nie dziwie ci się może faktycznie tak to wyglądało, ale nie mam żadnych złych zamiarów. Bądź spokojna. Tak przy okazji jeste Ethan.
-Mia.-odpowiedziałam.
-Miło cię poznać.-uśmiechnął się, a po chwili dodał.-Chcesz o coś zapytać?-tak chciałam o coś zapytać, ale skąd to wiedział?! Co się tu dzieję? Moje oczy otworzyły się jeszcze szerzej, nie wiem co powiedzieć. Wreszcie mówię.
-Skąd to wiedziałeś? Tak chciałam się spytać ile masz lat, że pracujesz?
-Tak jakoś się domyśliłem. Mam 17. Tak pracuję i chodzę do szkoły. Różnie bywa zależy jaki dzień. Pracuję jako architekt wnętrz to jest coś co uwielbiam! A chodzę do liceum muszę zdać maturę i mogę iść chyba na studia, a Ty co ciekawego robisz? Oprócz tego, że chyba nie chodzisz do szkoły.
-Czemu pracujesz? Zresztą nie odpowiadaj to chyba zbyt prywatne. Ja przeprowadziłam się niedawno tu, ponieważ rodzice otwierają tu swój biznes. Jestem na nich zła dlatego się zbuntowałam i jak na razie nie chodzę do szkoły. Muszę znaleźć jakąś potem się zapiszę i będę chodzić. Ja wprawdzie też mam 17 no, ale jak mówią zachowuje się jakbym tyle nie miała. Chyba to widać po moim porannym zachowaniu.
Chwile jeszcze rozmawialiśmy poczym dał mi na kartce swój numer telefonu i pożegnał się ze mną. Szedł do pracy. Powiedział mi czemu pracuje. Szkoda mi go. Nie każdemu układa się w życiu jakby sobie tego chciał. Jego tata rozchorował się i to poważnie. Leży w szpiatlu. Mama pracuje codziennie w restauracji jedynie niedziele ma wolną. Potrzebne im pieniądze na leczenie taty i po prostu na życie. Czasami myślę, że ja to mam dobrze, ale nie potrzebuję tych wszystkich rzeczy jaki potrzebuje moja siostra. Zresztą dla mnie pieniądze nie są ważne i potrzebne. Podziwiam Ethana, że tak stara się żeby jego rodzinie było lepiej finansowo. Pracuje, a jeszcze szkoła. On jest ambitny. W porównianiu do Ethana jesten nikim. Nie wiem co chce robić. Nie chodzę do szkoły. Olewam ją. Jestem pyskata, buntuje się....
Ciąg dalszy nastąpi! :)) http://ask.fm/vititif