R.5

Dziewczyna poznana w metrze. No tak miałam się z nią spotkać! Co ona tu robi?! Moja pani doktor przyszła do mnie wzięła krzesło i usiadła tuż pod moim łóżkiem.
-Wykryli u niej nowotwór. Nie rzucaj w nią poduszkami lepiej.-uśmiechnęła się lekko doktor Victoria.
-Znam ją! Poznałam ją w metrze. To moja koleżanka przynajmniej mogę ją tak nazwać. Jak to możliwe?!-zaczęłam wypytywać.
-Miała już go od dawna lecz dopiero teraz udało nam się go wykryć. Przykro mi, że tak się stało z twoją koleżanką. Pamiętaj, że żyje się po to by umierać. Taka kolej losu tylko, że niektórych spotyka to trochę wcześniej. Widocznie Bóg tak chce.-wstała i chciała wychodzić gdy krzyknęłam.
-Widocznie Bóg wybiera sobie nie odpowiednich!
-Nic się nie dzieję bez przyczyny Mia. Pamiętaj o tym. Dobranoc.
Nic nie chciałam mówić. Może doktor miała rację. Nic nie dzieję się bez przyczyny. Spotkanie Ethana. Nie, nie teraz nie myślę o nim. Teraz co z Mary, czy ona umrze? Czemu Bóg wybrał sobie właśnie ją? Przecież widać, że to wspaniała dziewczyna, a nie żadna ćpunka. Chciałam porozmawiać z nią.
-Mary?-szeptnęłam.
-Skąd znasz moje imię?-spojrzała na mnie, a po chwili dodała.-A tak w metrze. Już poznaję, co ty tu robisz?
-Próbowałam…no miałam wypadek. Jak to możliwe masz raka?!
-Mia. Ja się pogodziłam, nie będę płakać trzeba być twardym. Przepraszam jestem taka zmęczona porozmawiamy jutro dobrze? Dobranoc.
Zamknęła oczy więc chyba faktycznie wymęczył ją ten dzień. Jak to jest być chorym i wiedzieć, że się umrze? Nie mam ochoty na rozmyślanie też jestem zmęczona, pójdę spać. Obudziły mnie niestety nad ranem jakieś głosy. Lekarze stali nad łóżkiem Mary i rozmawiali o lekach i o tym czy ma szanse na przeżycie.
-Ile jej dajesz?-spytał jeden z lekarzy.
-Jak możesz wyliczać tej dziewczynie czas?! Przestań nawet tak mówić my jesteśmy by wydłużyć jej czas, a nie go wyliczać. Radzę się uspokoić doktorze Valery.-odpowiedziała na to doktor Victoria.
Byłam w szoku. Jak można komuś wyliczać czas?! Przecież ona nie umrze! Będzie żyć. Po chwili podeszli do mnie i jeden z lekarzy był to doktor Valery z tego co usłyszałam.
-Wygląda słabo musimy jej zrobić wstępne badania i ocenimy czy oprócz naruszenia żyły..nawet nie wiem co uszkodziła czy nie wywołała jakiegoś zakażenia. Wszystko trzeba sprawdzić, mam tylko nadzieję, że to nie..-wtem przerwała mu doktor Victoria i wyprowadziła z sali. O co chodzi? Jakie badania? Po co to wszystko? Nie wytrzymam tego dłużej będę musiała się wydostać ze szpitala, ale nie mogę zostawić Mary muszę być przy niej. Czy ona ma w ogóle jakąś rodzinę? Tyle pytań do niej miałam, ale ona spała i nie mogłam jej obudzić bo chciałam z nią porozmawiać. Po godzinie 10 kiedy były już możliwe odwiedziny przyszedł Ethan. Uśmiechnięty podał mi siatkę pełną owoców, warzyw i jakieś soki. Po co to? Przecież dają mi tu jedzenie no i mam przecież cudowną, ukochaną siostrzyczkę przez którą tu jestem więc niech przynosi mi to. Kiedy już ułożył w pułeczce jedzenie wziął krzesło i usiadł przy mnie. Cieszyłam się, że tu jest, ale nie wiem co ja miałam mu powiedzieć? Przerwał tą ciszę.
-Jadłaś już dziś coś?-spytał.
-O co chodzi z tym jedzeniem? Przecież dają mi tu. Spokojnie nie musiałeś tak z rana przychodzić. Dobrze sobie radzę. Mam tu koleżankę obok która jeszcze śpi, ale gdy się obudzi napewno ze mną będzie rozmawiać więc bez obaw Ethan.-odpowiedziałam spokojnie choć mój dzień nie był zbyt spokojny. Rodzice wracają, ale Olivia powiedziała im, że miałam wypadek, a gdy ja im powiem, że to przez moją własną siostrę oni mi nigdy nie uwierzą. Dla nich Olivia jest córką idealną, uczy się dobrze i wygląda jeszcze lepiej niż się uczy. Chodzi z mamą do tych sklepów, kosmetyczek, a z tatą chodzi na różne wykłady na kręgle oglądają razem mecze. To taka idealna córeczka, a ja? Buntowniczka raz chodzi do szkoły raz nie, a czemu? Nie, nie chodzi o to, że nie chce się uczyć tylko chodzi tu głównie o ludzi którzy są w tej całej klasie. Nie rozumieją innych nie można z nimi porozmawiać nic nie można z nimi robić. Nie chodzę z mamą na zakupy ani takie rzeczy bo tego nie lubię. Ja nie potrzebuję wyglądać jak gwiazda prosto z Los Angeles. Z tatą chętnie bym spędzała czas, ale on poświęca się bardziej Olivi bo wie, że ona na to zasłużyła, a ja nie bo nie zrobiłam nic dobrego dla siebie ani rodziców więc muszę zrozumieć to, a oni dają mi tyle tych dobrych lekcji, że mam dość. Kiedy tak sobie myślałam Ethan się wreszcie odezwał.
-Halo Mia?-nawet nie słyszałam, że wcześniej coś mówił. Nie chciałam do tego wracać, a to co potem powiedziałam nie wiem co o tym myśleć.
-Ethan uciekniesz ze mną? Nie wytrzymam tu z tymi ludźmi. Chcę się wynieść, uciec. Powiedz mi uciekniesz?-spytałam.
-Mia. Co ty wygadujesz? Chyba się jeszcze nie wyspałaś. Uspokój się będzie wszystko dobrze. Przyjdę potem. Twoi rodzice już czekają więc się zbieram. Całuski.
Wyszedł. Zostawił mnie samą z tymi myślami, a ja nie chciałam być teraz sama kiedy wrócili rodzice kiedy będą te wszystkie awantury. Postanowiłam, że nie powiem rodzicom co się stało, a za niedługo ucieknę stąd, nie wiem czy sama czy z Ethanem, ale zrobię to napewno. Rodzice weszli do sali. Byli dalej tacy sami nie zmienili się w pierwszej kolejności mama rzuciła się na mnie i przytuliła mnie. Brakowało mi tej jej miłości. Mogłabym częściej mieć takie wypadki. Tata stanął na przeciwko łóżka. Widać było, że się cieszy, że żyję, ale nie pokazywał tego próbował trzymać dystans. Mama puściła mnie usiadła po czym przy mnie i zaczęła mówić jak tęskniła i takie tam.
-Córeczko opowiedz nam co się stało? Olivia mówiła, że miałaś mały wypadek coś mówiła o rowerze.-powiedziała mama. No tak kolejne kłamstwo Olivi. Rower. Jakie to żałosne.
-Nic mamo się nie stało nic wcale. Tak oczywiście rower i może powiedziała, że leciałam balonem kiedy nagle spadłam do rzeki i też nazwała to małym wypadkiem? No właśnie. Dajcie mi wszyscy spokój. Nie chce tych waszych pytań. Nic wam nie powiem. Żegnam.-pokazałam drzwi i zamknęłam oczy. Chciało mi się płakać. Moja siostra nawet kiedy popełniła błąd nie potrafi się przyznać do tego. Prawie odzyskałam mamę, a już ją straciłam. Tata był taki jak wcześniej czyli dystans, a Ethana nie było…..

Ciąg dalszy nastąpi…:)